Een manke website net in de Jeugdboekenweek! Wekenlang gepuzzel dat niets uithaalde. Uiteindelijk moeten betalen om alles weer recht te zetten. Excuus voor wie hier in de afgelopen weekje een kijkje wilde nemen… Vanaf nu weer van harte welkom!
Voor al wie dit leest, een jaar vol lieve letters!
Ik stuur een engel voor jullie uit
om je op je tocht te beschermen
en je naar de plaats te brengen
die ik voor jullie bestemd heb.
Exodus 23,20
Vandaag was ik te gast in twee klassen van het eerste jaar van het Sint-Aloysiuscollege in Ninove. Ik moest er antwoorden op moeilijke vragen zoals: ‘Wat is jouw levensvisie?’ of ‘Ben je een goede christen?’ Oef! Gelukkig vertelden ze zelf ook wat ze daarover dachten… We hadden het over duivels, rijstpap en internet!
Schrijven gaat zoveel beter met de zon in mijn rug! Vandaag was ze er en het voelde als vanouds. Het is zondermeer een probleem in ons land: ik schrijf enkel als ik het meer dan warm heb. Gloeiend van hersenkwab tot vingertopjes. Als mijn vingerkootjes afkoelen, verstijft meteen ook mijn inspiratie. Veel zon dus alsjeblieft!
‘De mensen kennen hun bijbel niet meer!’ hoor je oudere gelovigen wel eens uitroepen. Ik doe al jarenlang mijn best om de bijbelse verhalen voor een breder publiek toegankelijk te maken. Nu krijg ik de steun van Ikea in hun nieuwste reclamecampagne. Om hun superzachte matrassen aan te prijzen hebben ze muurgrote affiches met een wolf en een lam, die prinsheerlijk en rustig naast elkaar liggen. Regelrecht uit Jesaja 11,16: ‘Dan zal een wolf zich neerleggen naast een lam, een panter vlijt zich bij een bokje neer; kalf en leeuw zullen samen weiden en een kleine jongen zal ze hoeden.’ Dankjewel Ikea!
Aan alle lezers en aan iedereen die hen lief is!
Ik vergeet jou nooit.
Ik heb je in mijn handpalm gegrift.
Open je ogen, kijk om je heen:
Ik sluit een verbond met de mensen.
Jesaja 49
Zaterdag 9 november was een unieke dag in mijn schrijversleven: ik signeerde op de boekenbeurs samen met mijn twee dochter. Links werd ik geflankeerd door Sara met het chocoladeboek, rechts zat Rebekka met het troostboek. (op de foto is het natuurlijk omgekeerd) Zie je hoe ik daar fier zit te glimmen? Er zijn van die momenten die je als moeder en als schrijfster in een gouden kistje moet stoppen en koesteren voor de rest van je leven. Dit was er één van.
Donderdag vertrek ik samen met Hilde Vandermeeren naar een samenkomst van auteurs en vertalers uit Nederland, Duitsland en Vlaanderen in Lingen (Duitsland). Leuk om al die mensen te ontmoeten en te horen vertellen waarmee ze bezig zijn! Ik zal er ook een lezing geven aan 15-jarigen op een Duitse school. Dankzij Andrea Kluitmann vond ik het vertaalde manuscript van Het Duivelskind terug, zodat ik iets spannends kan voorlezen. Jammer genoeg werd het nooit in het Duits uitgegeven, omdat de uitgeverij daar toen net werd overgenomen… Intussen oefen ik Duits op mijn huisgenoten, maar het klinkt nog een beetje zoals Jean-Marie Pfaff. Toen ik als 18-jarige een Duits kinderkamp voor stadkinderen (Stadtranderholung) leidde, vonden de kinderen dat ik toch maar ‘komisch Deutsch’ sprak. Maar de pret was er niet minder om!
Deze maand blog ik op Villa Kakelbont (www.villakakelbont.be/blog). Een heel aparte ervaring! Ik ben er echt aan verslaafd geraakt… Dus blog ik hier zeker verder! Doe je mee?
