Buitengewoon gewoon
Auteur: Kolet Janssen
Ondertitel: 100 wijsheden uit het dagelijks leven
Uitgegeven door Otheo Books
2026
192 pag.
ISBN 9789085284796
Voor Kolet Janssen kan alles in het leven een eyeopener zijn: een opvallend nieuwsitem, een gesprek met een kleinkind, een voorval in de buurt, het uitblijven van de lente, een onverwachte ontmoeting. Buitengewoon gewoon gaat over ervaringen die je aan het denken zetten en je dichter bij jezelf brengen.
Verkrijgbaar via Otheo Books
Leesfragment
OUDERENWEEK
Ik had een nieuwe ID-kaart nodig, zo vond mijn gemeente. Hoewel mijn oude kaart naar mijn gevoel nog maar een paar jaar oud was, bleek ze bij nader inzien toch al van bijna tien jaar geleden te dateren. Ik maakte een afspraak op het stadskantoor. Een foto had ik niet nodig, zo meldde men mij, die zou ter plekke gemaakt worden.
Na een fietsrit door de plakkerige miezerregen probeerde ik vergeefs mijn haren in fatsoen te harken en mijn bril te zemen. Dat laatste bleek overbodig, want mijn bril mocht niet mee op de foto. Tussen twee loketten stond een stoel en ik moest strak in een toestel kijken. Met een verdwaasde, bijziende glimlach poseerde ik voor de foto.
Op het beeld dat ik vervolgens te zien kreeg, stond mijn moeder. Met een rode neus van de kou, een scheve kraag en piekerige haren. Ik slikte sprakeloos mijn verbazing door en onderdrukte de neiging om even rond te kijken of ze haar stiekem uit het woonzorgcentrum hadden gehaald om mij te foppen. Maar ik besefte haarscherp dat er iets anders aan de hand was. Wezenloos leverde ik nog wijsvingerafdrukken en mijn vertrouwde handtekening, in de hoop toch als mezelf geïdentificeerd te kunnen worden.
Over een paar weken mag ik de nieuwe kaart gaan ophalen. ‘Dan bent u gerust tot 2034’, zei de vriendelijke ambtenarenmevrouw bemoedigend. ‘2034!’ riep ik uit. ‘Als ik dat maar haal!’ Die kaart zou het wel eens langer kunnen trekken dan ikzelf. ‘Natuurlijk wel’, zei de mevrouw van de gemeente een beetje korzelig. Ze wilde duidelijk dat haar werk zou opleveren. Ik vroeg haar bijna om een certificaat.
Buiten plakte de regen meteen weer een nevel van druppels op mijn brillenglazen en mijn haren. Het was ouderenweek, had ik gelezen. Voor het eerst besloop me het confronterende gevoel dat die week ook over mij ging. Mijn ID-kaart was voortaan het ultieme bewijs.
GEWOONTES WAAR JE LEVENSLANG PLEZIER VAN HEBT
Voordat je uit bed stapt, je wederhelft een aai over zijn lijf geven en de vertrouwdheid van zijn vel en zijn vormen voelen.
Naar het radionieuws luisteren terwijl je je tanden poetst, zodat je al helemaal mee bent voordat de dag echt begint.
Kamerplanten met gekleurde bladeren of kleurige bloemen voor het raam zetten, zodat je nooit je dagelijkse portie vrolijkheid mist.
Goed gezelschap zoeken om je lichaam en je geest mee te stretchen.
Je buren groeten als je ze tegenkomt en even horen hoe het met ze gaat.
De hemel afspeuren op blauw, grijs of wolken in subtiele tinten en vormen.
Checken hoe het staat met de takken van de boom op je stoep: zijn er al of nog blaadjes? Is er een nest? Hoe groen is het groen vandaag?
Een takenlijstje maken en dat heerlijk afvinken bij elke voltooide klus.
Helemaal in iets opgaan en dan merken dat het al bijna middag is.
Een park of een bos opzoeken om je benen te strekken en je longen te vullen met andere lucht.
Naar de winkel gaan met de fiets en de wind op je wangen voelen.
Luisteren naar iets wat je nog niet wist of kende en daar blij en verwonderd om zijn.
Een gesnipperde ui stoven als begin van ongeveer elk gerecht dat je gaat koken, omdat je dat zo heerlijk vindt ruiken.
Samen lekker eten en vertellen over wat je gezien, meegemaakt of bedacht hebt.
Je laten verrassen door een onverwachte vraag.
De radio opzetten als je een vervelende klus doet, om jezelf om de tuin te leiden.
De rust van de avond laten neerdalen in je armen en benen.
Iets lezen wat je aan het denken zet of laat wegdromen.
Troost vinden voor de harde kantjes van het leven in een warme kop thee in vertrouwd gezelschap.
Als je ogen dichtvallen zomaar in je warme bed kruipen.