Gaaislaan

21 januari 2026

‘Jouw wandelschoenen zijn al meer dan tien jaar oud en ze zien er nog heel goed uit’, zegt mijn echtgenoot op wandel in de Ardennen.

‘Ik heb ze ook goed “gaaigeslagen”’, antwoord ik.

Hij fronst zijn Nederlandse wenkbrauwen. ‘Wat heb je gedaan?’

Ik probeer het uit te leggen, maar ik weet ook niet precies waarom die uitdrukking opeens uit mijn mond rolde. Mijn moeder gebruikte het voor alles waar ze heel zorgvuldig mee omging: van het breekbare porseleinen koffieservies van haar schoonmoeder tot de dunne leren handschoenen die ze op zondag aantrok naar de mis.

‘Het zal wel iets te maken hebben met gadeslaan’, zeg ik. Dat kent mijn echtgenoot wel, iets aandachtig bekijken, maar er behoedzaam en met zorg mee omgaan is toch weer een stap verder.

Of misschien ook niet, denk ik wat later. Als je heel goed naar iets of iemand kijkt, zie je wat er nodig is om het voorwerp of de persoon goed te behandelen. Om ervoor te zorgen dat het lang meegaat. Om er lang plezier van te hebben. Om iets of iemand te koesteren. Om het beste in iemand naar boven te halen.

Laten we elkaar dus maar stevig gaaislaan, dit jaar.

(Photo by Erhan Çoban on Unsplash)