De quotes van mijn moeder

14 januari 2026

Sinds ze er niet meer is, spreekt mijn moeder meer dan ooit in de binnenkant van mijn hoofd. Meestal met vaste uitdrukkingen waarvan ik vaak niet eens meer wist dat ik ze kende.

Gisteren liep ik langs een wandelpad in de Ardennen met aan de schaduwkant nog een rand met sneeuw. ‘Die wacht op andere!’ zei mijn moeder zonder aarzelen in mijn hoofd. Het was een zinnetje dat ze tot op het einde te berde bracht, als ze vanuit het raam van haar kamer op tweehoog neerkeek op de binnenplaats van het woonzorgcentrum. Ergens tegen een muur achter de banken lag nog een restje sneeuw.

Ik vond het als kind grote onzin. Als het lente en daarna zomer werd, verdween die sneeuw sowieso, toch? Nu denk ik dat mijn moeder gewoon wilde zeggen dat de winter nog niet voorbij was als de laatste sneeuw nog niet gesmolten was.

Ze had nog meer gevleugelde zinnen. ‘Iets gedaan en niks gedaan’, als wij halfslachtig met een vervelende klus waren bezig geweest. Of ‘dat is soep waarin uwe lepel blijft rechtstaan’, als ze ons fier haar dikke tomatensoep voorschotelde.

Leven na de dood is soms heerlijk concreet.