Kolet Janssen

auteur

Tag: ouderdom

De versierengelen

De versierengelen

18 januari 2019

Ik denk dat er in het woonzorgcentrum van mijn moeder engelen wonen. Niet dat ik ze al ooit gezien heb, maar ze laten overal duidelijke sporen achter.

Lees meer »

Haperende hersenen

Haperende hersenen

6 december 2018

Laat op de avond. Ik lees een artikel over slaapstoornissen bij kinderen, met als titel ‘Slaap, kindje, slaap.’ Er staat: ‘Plan een uurtje rust in voor het slapengaan. Vermijd schermen en energieke activiteiten.’

Lees meer »

Laatste rustplaats

Laatste rustplaats

3 december 2018

‘Hier zal ik dan maar blijven tot ik doodga’, zegt mijn moeder laconiek. Ze heeft het over het woonzorgcentrum, waar ze het overigens prima naar haar zin heeft.

Lees meer »

De onkwetsbaren

De onkwetsbaren

30 november 2018

Ik sta te voet te wachten bij het stoplicht van een druk kruispunt op de ringweg. Over het fietspad komen twee fietsers aangereden in tegenovergestelde richting.

Lees meer »

Sinterklaas in het rusthuis

Sinterklaas in het rusthuis

26 november 2018

Mijn moeder is naar het Sinterklaasfeest in haar woonzorgcentrum geweest. De Sint zat op een troon en er liepen echte zwarte pieten rond. Ze hebben liedjes gezongen en speculaas gekregen.

Lees meer »

De onzichtbare vrouw

De onzichtbare vrouw

26 oktober 2018

De eerste keer dat ik merkte dat ik langzaamaan onzichtbaar werd, was op een zomervakantie in Italië. Onze tweelingdochters waren toen vijftien, en zo fris en appetijtelijk als blozende appeltjes. We liepen over de markt in Arezzo, ik in een zomerjurkje en zij in korte rokjes. Alle Italiaanse mannen, van 17 tot 97, keken alleen […]

Lees meer »

Driekwart

Driekwart

25 oktober 2018

Van tijd tot tijd vind ik het heerlijk om te lachen met allerlei uitingen van midlifecrisis. Tot ik opeens met een schok besef, dat ík in het beste geval al op driekwart van mijn leven zit. En driekwart klinkt echt helemaal anders dan midlife.

Lees meer »

Broeder maag en zuster schouder

Broeder maag en zuster schouder

22 oktober 2018

Franciscus noemde zijn lichaam liefdevol ‘broeder ezel’. Vroeger vond ik dat nogal denigrerend, maar met de jaren begin ik het steeds beter te begrijpen. Het biedt mogelijkheden. Want wat is er heerlijker om aan iemand de schuld te kunnen geven als er iets niet goed werkt?

Lees meer »