De appelmoesrel
23 januari 2026
In Nederland werd in een woonzorgcentrum de appelmoes van het menu gehaald, wegens te ongezond en te veel plastic in de verpakking.
23 januari 2026
In Nederland werd in een woonzorgcentrum de appelmoes van het menu gehaald, wegens te ongezond en te veel plastic in de verpakking.
21 januari 2026
‘Jouw wandelschoenen zijn al meer dan tien jaar oud en ze zien er nog heel goed uit’, zegt mijn echtgenoot op wandel in de Ardennen.
18 januari 2026
Mijn kleindochter heeft wantjes aan een touwtje. Ze zitten door de mouwen van haar jas, zodat ze ze niet kwijtraakt.
16 januari 2026
Mijn kleindochter breekt de koek doormidden en bestudeert nauwkeurig beide helften. ‘Deze is voor jou’, zegt ze dan. Het kleinste stuk, al scheelt het niet veel.
14 januari 2026
Sinds ze er niet meer is, spreekt mijn moeder meer dan ooit in de binnenkant van mijn hoofd. Meestal met vaste uitdrukkingen waarvan ik vaak niet eens meer wist dat ik ze kende.
11 januari 2026
Winterweer in de stad. Ik schuifel met mijn dochters over de stoepen van Antwerpen-centrum. We hebben weken geleden een dag afgesproken om samen te gaan shoppen en dat is dus vandaag. Geen sneeuw kan ons deren!
9 januari 2026
Ik ben in de supermarkt en leg een blik tomatenstukjes in mijn mandje. Uit het niets duikt er een winkelmedewerkster in uniform op met een verdacht vrolijke grijns op haar gezicht.
7 januari 2026
‘Zolang er sneeuw ligt, is er hoop’, schreef Herman de Coninck ooit. Het blijft waar, ook al slaat het nergens op.
4 januari 2026
Iedereen die je ontmoet, van ver of van dichtbij, wenst je het allerbeste voor het nieuwe jaar. Sommigen hebben het over gezondheid, anderen over vrede, vriendschap of geluk. Ik zet mijn rugzakje wijd open om dat allemaal op te vangen.
2 januari 2026
Spreken is zilver, zwijgen is goud, zegt het spreekwoord. Maar in mijn langer wordende leven heb ik vaak ervaren dat woorden juist heel belangrijk kunnen zijn.