Ik en jij

16 januari 2026

Mijn kleindochter breekt de koek doormidden en bestudeert nauwkeurig beide helften. ‘Deze is voor jou’, zegt ze dan. Het kleinste stuk, al scheelt het niet veel. Maar vlak voordat ik een hap wil nemen, komt ze erop terug. ‘Nee, dit stuk is voor jou!’ Niet omdat ze me opeens een groter stuk gunt, maar omdat mijn helft haar opeens toch groter lijkt… Altruïsme is duidelijk niet aangeboren.

Er is nog wat werk aan het opvoeden van mijn kleindochter en haar leeftijdsgenootjes. Ze komen zonder problemen op voor zichzelf en moeten nu stap voor stap leren hoe fijn het kan zijn om iets over te hebben voor iemand anders. Soms oefent ze met een knuffelbeest dat naast haar mag zitten. Ze probeert blij te blijven als ze een gezelschapsspelletje verliest en het lukt steeds beter.

Ze kijkt als een ander kindje valt en ze voelt mee met de pijn of de angst. Binnenkort is ze klaar om te helpen.

Het is nu eenmaal niet iets wat mensen vanzelf doen. Het is altijd, op elke leeftijd, makkelijker om vooral of alleen aan jezelf te denken. Maar je wordt zoveel meer mens als je je kunt verplaatsen in iemand anders. Als je iets kunt delen en daardoor iemand blij kunt maken. Als je iemand kunt troosten.

Ik gun mijn kleindochter en alle andere mensen dat ze dat ervaren.

(Ademtocht jan. 2026, photo by Geert Willemarck on Unsplash)