Twee man en een paardenkop

5 juli 2026

‘Er zijn opnieuw meer jongeren bezig met geloof’, hoor je soms.

‘De kerken gaan dicht en op zondag komen er steeds minder mensen naar de vieringen’, zegt de ander.

Wie heeft er gelijk? Er zijn zeker opmerkelijke voorbeelden van jonge mensen die iets zoeken en vinden in het geloof. Maar zij compenseren bij lange na niet de grote aantallen gelovigen van vorige generaties die zijn weggevallen. Al met al worden gelovigen steeds meer een kleine minderheid, een randverschijnsel.

Er zijn wel wat plekken waar jongeren terecht kunnen. Vaak nadat ze op internet hebben rondgeneusd en geïnteresseerd zijn geraakt. Soms komen ze samen in kleine of grotere groepen zonder veel inhoudelijke samenhang. Heel wat kloosterordes bieden inspiratie vanuit hun stichter om samen op weg te gaan. Maar ze zijn niet talrijk en ze denken en geloven allemaal anders.

Twee man en een paardenkop. Zal het met hen verdergaan? Ze zijn met zo weinig. Ze zijn eerlijk, maar zullen ze standhouden? En wat moeten we met die paardenkop met al zijn gekke manieren?

‘Waar twee of drie bij elkaar zijn in mijn naam, daar ben ik in hun midden’, zegt Jezus. Hij heeft het nog net niet over een paardenkop. Aantallen doen er niet echt toe, als de geest er maar is. Maar een organisatie als de kerk heeft ook te maken met geld, met efficiëntie, met gebrek aan man- en vrouwkracht.

Het is meer dan ooit alsof we naar de toekomst kijken door een blinddoek. Misschien maken we ons te veel zorgen. En moeten we leren om net als de vogels in de lucht en de bloemen op het veld te vertrouwen op wat er komt. Elke dag opnieuw.

(Otheo.be, photo by The New York Public Library on Unsplash)