Kolet Janssen

auteur

Actievoerders

25 februari 2021

Wat hebben de baardige actievoerders uit de jaren ’60 gemeen met wie zich nu inzet voor het klimaat? Meer dan je zou denken.

Meer dan een jaar geleden – toen de dieren nog spraken en we nog met meer dan honderd mensen naar een bijeenkomst konden gaan – was ik op een meeting van de vereniging die onze gemeente tegen 2030 klimaatneutraal wil toveren. Er waren mensen uit allerlei hoeken: verkeersactivisten, buurtbewoners, voorstanders van alternatieve economie en autodelen, en noem maar op. Samen met één groot doel: in onze gemeente werken aan een leefbare en duurzame omgeving.

Half glimlachend dacht ik terug aan heel andere vergaderingen die ik had meegemaakt in een heel andere tijd. Toen ik studeerde, kwamen we samen over de rechtvaardige verdeling van rijkdommen, over basisdemocratie en het rapport van de club van Rome. We spiegelden ons aan basisgemeenschappen in Latijns-Amerika en hakten in op ‘het kapitaal’. We hadden allemaal lange, loshangende haren, even warrig als onze gedachten. Maar we waren overtuigd en strijdlustig, we wisten wat goed en kwaad was, en we verbeterden dagelijks de wereld. We hadden gedeelde idealen en zetten ons af tegen iedereen die alles bij het oude wilde laten. Ons amateurisme was een garantie van ons gelijk.

Hoe anders verliep de vergadering in onze tijd. Geen rokerig zaaltje maar een ruimte met achteraan heldere informatiepanelen. Geen baardige mannen met heftige stemmen vooraan, maar jonge, goedgeklede en verzorgde vrouwen en mannen. Geen spreker zonder begeleidende power point met grafieken, tabellen en maquettes die lieten zien hoe het zou worden. Alles verliep uiterst efficiënt, clean en professioneel.

In elke zin klonk minstens één Engelse of andere dure term: de roadmap, de circulaire facelift, crowdfunding, de facilitator, repair café’s en workshops. We kregen een overzicht van de werking van het afgelopen jaar, met de resultaten netjes opgelijst en een open zicht op de financiën. Naast veel andere dingen was er ook een budget voorzien voor communicatie.

Heel even dacht ik met weemoed terug aan onze studentenvergaderingen en het inefficiënte heen-en-weergepraat dat erbij hoorde. De tijden waren behoorlijk veranderd! Had deze cleane, uiterst professionele en ambitieuze ploeg nog iets gemeen met de boskabouters van toen?

Het antwoord kreeg ik later op de avond, bij de vragenronde. Want toen iemand uit het publiek de vraag stelde: ‘Is het genoeg wat hier gebeurt? Zullen we er op deze manier geraken?’, toen brak de jonge vrouw die de avond leidde opeens een beetje. De tranen sprongen haar in de ogen, terwijl ze eerlijk vertelde hoe ze dacht dat we ervoor stonden.

Het werd heel stil. Iedereen voelde de grote emotionele betrokkenheid en overgave van haar en haar medewerkers.

En ik herkende feilloos dezelfde drive, het gevoel van ‘we geven niet op, nooit, want dat kunnen we ons niet permitteren’. Net als toen werd hier gewerkt met de moed der wanhoop, soms tegen beter weten in. Net als toen werd elk klein resultaat gekoesterd als goud.

Vier of vijf decennia werden moeiteloos overbrugd. Want ook al ziet het er allemaal heel anders uit, de strijd voor een goede wereld voor iedereen gaat gelukkig verder, zonder ophouden.

(De Wereld Morgen 25 februari 2021, afb. van Markus Spiske via Unsplash)

2 reacties op “Actievoerders”

  1. Brigitte Puissant schreef:

    Ontroerend

  2. Niel Mertens schreef:

    Dag vriendelijke Kolet,

    Dit stukje over ‘Actoevoerders’ is heel treffend, trefzeker en integer neergeschreven. Ik ben nog klein een beetje jonger, word in 2021 zestig jaar en herken wat je opschrijft voor tweehonderd procent. De wat oudere broers, geboren in 1960 en 1959 beleefden in hun harten de uitwasem van de ‘bewustzijns-verruimende’ zestigers, ook mijn broers lieten hun haren en baarden graag lang groeien gedurende enkele jaren. Thuis genoeten wij van de muziek uit de sixties waarin de teksten en melodieën een duidelijk engagement voor een betere wereld toonden. Muziek zoals Joan Beaz, Joni Mitchell, Bob Dylan, Life Aid …We genoten evenzo van onze Belgische kleinkunst zoals liederen van Jan de Wilde, Johan Verminnen, Willem Vermandere, Bram Vermeulen, en niet te vergeten onze onlangs overleden Kris de Bruyne. Liedjes van Boudewijn de Groot deden ons smelten, ze gaven ons hoop. Deze liejes brachten ons bewustzijn bij om mee na te denken over een wereld waar het goed leven is voor iedereen, niet enkel voor bepaalde groepen in de samenleving. Het is zoals jij schrijft: ‘De strijd voor een goede wereld, voor een wereld in een gezonde aangename leefomgeving.. gaat gelukkig verder, zonder ophouden. De grootste uitdaging voor ons en onze nageslachten bestaat er in om opnieuw bewust te leren omgaan met de aarde, een geschenk waarvoor we dankbaarheid mogen tonen. Net zoals onze kinderen, bezitten wij de aarde niet, we zijn slechts in een tijdelijke gelegenheid om er allen op te mogen wonen. In 2021 zijn met elf miljard inwoners hier aanwezig. In de 20ste eeuw waren we verkeerd bezig, we hebben de arde uitgeput tot in haar kern. Het is nu aan ons om de aarde weer leven, vreugde en en vernieuwde biodiversiteit terug te schenken, om opnieuw respect te tonen voor de aarde als levend wezen. Dank voor je mooie stukjes, ze zijn een verademing.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.