Dagmerrie

9 januari 2026

Ik ben in de supermarkt en leg een blik tomatenstukjes in mijn mandje. Uit het niets duikt er een winkelmedewerkster in uniform op met een verdacht vrolijke grijns op haar gezicht. Van achter haar rug haalt ze eerst een blik maïskorrels en een seconde later een blik erwtjes tevoorschijn. ‘Misschien vind je deze ook leuk!’ zegt ze opgewekt.

Ik negeer haar en loop verder naar de kassa. Op weg naar huis passeer ik een meneer met een klein, wit hondje. Ik glimlach naar beiden. Meteen duikt er een jongeman in een stadswachterspak op die me toeroept: ‘Deze vind je misschien ook leuk!’ Hij houdt een leiband vast met een bruine spaniël en in zijn armen knelt hij een spartelende rosse kater. Ik hap naar adem en rep me naar het stoplicht.

De zon begint te schijnen en ik sluit even mijn ogen om te genieten van de warmte op mijn kruin. ‘Mensen die deze genomen hebben, zijn vaak ook geïnteresseerd in dit!’ hoor ik uit het niets. Meteen steekt er een zwoel briesje op en als dat voorbij is, begint het zachtjes te sneeuwen.

Ik steek over en ren naar huis. ‘Ha, Koletje!’ roept mijn wederhelft uit de achterkamer. Maar voordat ik kan antwoorden, verschijnt er een projectie van een hele fotogalerij op de muur van de gang. Mannen van middelbare leeftijd en ouder, met of zonder haar, allemaal met een neppe glimlach. ‘Misschien vind je deze ook leuk!’ klinkt er achter mij.

‘Nee!’ roep ik uit.

Wat zouden we beginnen als het echte leven even gek was als dat op ons scherm? Ik mag er niet denken…

(koletjanssen.be, photo by Halogen Condense on Unsplash)