Koffie

29 april 2026

Onze koffiezetmachine hapert sinds vorige week. Alles werkt nog, behalve de aan- en uitknop. En die is natuurlijk cruciaal. Het toestel is nog onder garantie en er komt iemand van de fabriek naar kijken. Maar dat duurt meer dan drie weken. In die tussentijd merken wij elke dag hoezeer we gewoon waren geraakt aan een lekkere cappuccino of latte ’s middags of een afrondende espresso na ons diner ’s avonds. De ochtend beginnen wij naar Nederlandse gewoonte met thee, dus dan hebben we er minder last van.

Maar onze koffiezetmachine is niet helemaal kapot. Hij leidt gewoon een eigen leven. Op gezette tijden schiet hij – totaal onvoorspelbaar – in actie. Hij doet een spoelbeurt en wacht op onze verdere instructies. Vaak zijn we niet in de buurt van de keuken als hij zijn ratelende intro afwerkt, maar als dat wel het geval is, is het feest. We roepen ‘koffie!’ naar elkaar en gaan aan de slag met kopjes en melk. We haasten ons, want op elk moment kan de machine zichzelf ook weer uitschakelen, ook als wij nog niet bediend zijn. En dan kijken we met spanning toe hoe het apparaat volslagen normaal een kopje koffie produceert.

We drinken nu minder koffie dan anders, maar we genieten er dubbel van. Want het zijn gestolen koffiemomenten op onvoorspelbare uren. Ergens halverwege de voormiddag, als ik toevallig voorbijloop op weg naar de brievenbus. In de vooravond als we net een pot thee hebben gezet. En ook ’s nachts, zien we aan de vloeistof in het bakje. We liggen continu op de loer, gluren naar het scherm om te zien of het oplicht en voelen ons overwinnaars als we de kaduke machine een kopje troost kunnen ontfutselen.

Onze kinderen lachen ons uit. ‘Dat is echte A.I.’, zeggen ze, ‘die machine weet precies wanneer het voor jullie goed is om koffie te krijgen en anders werkt hij niet.’ Of: ‘Het is een Pavlov-test. Koffie op onvoorspelbare momenten is veel lekkerder dan wanneer je kunt rekenen op koffie op vaste uren.’

Wij laten ze lachen, zoals gewoonlijk. We rekenen erop dat het ooit weer in orde komt met onze koffie. Zolang we kunnen lachen met wat er fout loopt, kunnen we tegen een stootje. Dat proberen we mee te nemen voor als er ergere dingen uitvallen. Proost!

(Photo by Pawel Czerwinski on Unsplash)