Oneindig

18 oktober 2026

Je zou denken dat ik met mijn studie- en beroepskeuze wel iets moet hebben met oneindigheid. Toch vind ik het moeilijk om uit te kijken over de zee. Die eindeloze uitgestrektheid, dat verre niets zover je kunt kijken, het trekt me niet aan. Ook al weet ik dat er even verder gewoon Engeland ligt.

Het strand is leuk. Lopen dwars doorheen andere voetstappen en afdrukken van hondenpootjes. Ronde kwallenkuiltjes ontwijken. Een strook met schelpen passeren en op zoek gaan naar gestreepte exemplaren. Geen idee hebben hoe ver je stapt omdat er niets is waaraan je de afstanden kunt afmeten. Meer wolken zien dan je elders in het land in één oogopslag kunt vatten.

Maar opzij grijnst altijd die grote, grijze zee. Ze rolt af en aan, alsof ze wil zeggen: ‘Je denkt dat je heel wat bent, maar kijk eens naar mij. Ik doe precies wat ik wil. Jij kunt niet één golfje van koers doen veranderen.’

Ze heeft natuurlijk gelijk, die zee. Ze doet een mens zijn kleinheid beseffen en dat is altijd een beetje confronterend. Zelf woon ik liever veilig diep in het binnenland. Daar laat ik de oneindigheid netjes gedoseerd tot mij doordringen: in de kruin van een hoge, oude boom. In de verwonderde ogen van een peuter die een blaadje opraapt van de stoep. In de guitige lach van een oude vriend die mij beter kent dan ik mezelf ken. In een zin die me dagenlang bijblijft en die me op een waardevol spoor zet.

God is overal, heb ik heel vroeger geleerd. Hou ouder ik word, hoe meer dat waar blijkt te zijn.

(Otheo.be, photo by Jeremy Bishop on Unsplash)