Bergbeklimmen

17 september 2025

Als je 98-jarige moeder overlijdt in het woonzorgcentrum, moet je opeens een heleboel dingen regelen. De kamer moet worden leeggemaakt en je moet beslissingen nemen over alles wat er staat en ligt.

Wat doen we met dat spuuglelijke vaasje, dat wel het eerste cadeautje was dat ze kreeg van onze vader? Waar moeten die honderd zakdoeken naartoe? En dat veel te grote Mariabeeld? Wie wil dat fleece dekentje? Is er iemand geïnteresseerd in haar kamerplanten? En wat met haar nagelschaartje en haar scheefgelopen pantoffels? Kunnen we het maken om zoveel spullen naar de kringloopwinkel te brengen? Of nog erger: in de grote vuilniszak te gooien?

Hoe gaan we de uitvaartviering regelen? Hoe publiek of intiem willen we dat? Welke dosis christelijk geloof moet erin zitten? En wie kunnen we daarvoor strikken? Of moeten we dat zelf doen? Welke muziek laten we horen? Welke foto’s laten we zien? Onze hoofden tollen. Wat zou onze moeder gewild hebben? Of heeft ze voortaan nooit meer iets te willen, want daarom zijn we hier toch?

De dame bij het uitvaartcentrum loodst ons veilig over een berg van beslissingen over rouwbrieven en -kaartjes, urnes en bloemstukken. Ze heet dan ook niet toevallig Heidi: geen berg is haar te hoog. Iedereen mag van haar op eigen tempo klimmen, terwijl zij ons veilig in de touwen houdt.

’s Avonds voelen we ons alsof we de Mont Ventoux hebben beklommen op een kinderfietsje. En we kunnen er niet eens meer over klagen tegen onze moeder. Pas dat maakt het onherroepelijk.

(Photo by Tommy Bond on Unsplash)