De bissectrice

25 maart 2026

Er zijn van die oude bekenden die je in de loop der jaren uit het oog verliest en niet echt mist. Een half leven later kom je ze soms toevallig opnieuw tegen en dan sijpelen de herinneringen door het canvas van de tijd. Hoeveel tijd je samen hebt doorgebracht, met lief en leed. Hoezeer je je best hebt gedaan om elkaar te begrijpen. Hoe je er nooit helemaal in slaagde om de ander te doorgronden. Hoe je op de duur ook twijfels kreeg of jullie wel een blijvende rol in elkaars leven zouden spelen. Hoe het contact verwaterde. Hoe je elkaar achterliet en niet meer omkeek. Hoe je elkaar lange tijd zelfs niet miste.

Dat overkwam me onlangs met de bissectrice. Ik was haar bestaan volledig vergeten, tot op het moment dat mijn kleinzoon voor zijn paasexamen haar definitie in mijn woonkamer losliet. ‘Een rechte lijn vanuit het hoekpunt die een hoek in twee gelijke hoeken verdeelt.’

En opeens herinnerde ik me het geklungel met mijn passer, die op het cruciale moment onverwacht en onterecht de beentjes bij elkaar kneep. Waardoor mijn bissectrice mislukte en ik een nieuwe poging moest wagen. Zodat er veel te veel boogjes en potloodlijntjes verschenen, waar ik niet meer wijs uit raakte. Ik had de bissectrice zonder enige weemoed begraven in de nevelen van de tijd.

Toch vond ik het horen van de definitie van de bissectrice ook een moment van troost. Alles verandert. Er zijn geen zekerheden meer, hoor je steeds meer mensen zeggen. Ze vergissen zich. Als zelfs een wispelturig streepje als de bissectrice zonder versagen standhoudt na vele decennia, is er hoop. Er zijn in mijn leven zoveel belangrijkere en nuttigere dingen opgedoken dan de bissectrice. Ik reken erop dat ook die nooit zullen verdwijnen.

(Afbeelding van Juliane Thomaz via Pixabay)