Tekenen

12 augustus 2026

Straks fietsen we gewapend met eclipsbrilletjes een heuvel op om te zien hoe vreemd de zon er zal uitzien. Natuurlijk niet omdat we het als een of ander teken beschouwen, maar gewoon omdat het zo’n uitzonderlijk fenomeen is. Die zon die ver weg zo betrouwbaar staat te schijnen, wordt even geblokkeerd door de maan, al bijna even ongrijpbaar. En wij zien tot op onze aarde de gevolgen.

Onderweg kunnen we niet naast de tekenen kijken van andere ingrijpende gebeurtenissen. Nergens is er een groene wei te bespeuren. De koeien liggen er loom bij op dorre velden. Er liggen balen hooi om ze te voeren en de boer vult elke dag de waterbakken.

De bomen zien er stilaan herfstig uit en de bladeren knisperen onder onze wielen.

We luisteren niet meer naar berichten over alweer een nieuw record: de warmste dag, de warmste maand ooit wereldwijd, de laagste stand van de rivieren. We proberen de hitte buiten te houden. Het hoofd koel houden krijgt opeens een heel concrete betekenis.

Hoeveel tekenen heeft een mens eigenlijk nodig? En waarom blijft het zo moeilijk om meer te doen dan symptoombestrijding? Wij mensen zijn een hardleers volkje. We hebben bovendien een hekel aan onheilsprofeten. We zijn liever gewoon pragmatisch. Hopelijk is dat goed genoeg om het tij nog te keren.

(Photo by Ayisha Khalid on Unsplash)