Goud

5 augustus 2026

Vandaag is het zover: mijn man en ik zijn vijftig jaar getrouwd. In de lange, hete zomer van 1976, toen mijn vader de auto niet mocht wassen en we geen foto’s konden maken in het park, omdat het gazon ros was.

Het zou dit jaar niet anders geweest zijn. Toen was zoiets uitzonderlijk, nu wordt het stilaan gewoon. Een beetje zoals onze liefde. Toen konden we niet wachten om die te bestendigen in een studentenhuwelijk, want we wilden voor altijd bij elkaar zijn. Nu is bij elkaar zijn zo gewoon dat we er vaak nauwelijks nog bij stilstaan.

Maar vandaag dus wel, want het is precies vijftig jaar geleden. Wisten wij veel wat er ons boven het hoofd hing! Van kindergedruis over loopbaankronkels, van het rijhuis met veel kamers en het kleine Ardennenchalet, van het Renault 4-tje en de break vol kinderzitjes. En daar doorheen altijd elkaar, nu al officieel vijftig jaar lang.

Ook nu weten we niet wat er ons boven het hoofd hangt. Hebben we geluk en kunnen we nog lang samenblijven? Blijven we gespaard van ernstige kwalen? Zullen we onze kleinkinderen nog zien volwassen worden? Blijven onze vrienden ons vergezellen op ons verdere pad? Zullen we alle rare dingen die er op onze planeet gebeuren het hoofd kunnen bieden? Worden we eindelijk wijs genoeg om te weten waar het leven om draait?

We zullen wel zien. We hebben er alle vertrouwen in. We blijven inzetten op onze liefde, nu meer dan ooit. Want goud roest niet.

(Foto Thieu Vanaken)