De post

2 augustus 2026

Vroeger keek ik uit naar het moment waarop de postbode zijn vrachtje door de gleuf van onze brievenbus liet vallen en ik de enveloppen op de vloertegels van onze gang hoorde glijden. Er zat vaak iets leuks bij, iets verrassends, iets dat je blij maakte of tot actie aanspoorde.

Tegenwoordig raap ik de post alleen nog op als ik er toevallig voorbijloop. Hij komt ook niet meer elke dag en bovendien op heel onvoorspelbare uren. Er vallen nog steeds enveloppen op de vloer achter mijn voordeur, maar de meeste zijn de moeite van het oprapen niet waard.

Gepersonaliseerde advertenties van trapliften, hoortests of seniorenflats. Heel af en toe een bekeuring. Daarnaast een gestage vloed van bedelbrieven van uiteenlopende goede doelen, waar we op een onbewaakt moment iets aan gedoneerd hebben, niet beseffende dat het ons levenslang zou achtervolgen. De doelen die we regelmatig steunen, bereiken ons al jaren digitaal. Soms een reclame van een winkelketen waar we een klantenkaart hebben. Dezelfde winkelketen die mijn ouders tot lang na hun dood achtervolgde en die ik maar niet overtuigd kreeg van de nutteloosheid daarvan. Ik heb uiteindelijk de nieuwe bewoners van mijn ouderlijk huis gevraagd om die post gewoon bij het afval te gooien en ik durf niet te vragen of de reclame inmiddels gestopt is.

Zelfs verjaardagskaartjes stuur ik niet meer met de post, omdat het kaartje voor mijn kleindochter ondanks mijn zorgvuldige planning meer dan twee weken te laat arriveerde. Staking van de post, de treinen of nog iets anders en dat allemaal bij elkaar. Een appje met een digitale wens is ook leuk en valt preciezer te regelen, al kun je het niet aan je prikbord hangen en er nog dagenlang van nagenieten.

De post wordt stilaan iets van het verleden. Ik ben niet meer gespitst op het geluid van de klep van mijn brievenbus, maar eerder op het riedeltje van de familie-app. Want veel sneller dan welk vakantiekaartje ooit, zien we nu kiekjes en filmpjes van familie in verre oorden. Met onze eigen binnenpost, die nooit staakt en altijd leuk en verrassend is.

Er valt iets weg en er komt iets anders in de plaats. Het lijkt wel het leven zelf.

(Otheo.be, photo by rc.xyz NFT gallery on Unsplash)