De stoofpot

8 november 2026

Als het koud, nat en donker wordt, krijg ik zin om een stoofpotje te koken. Iets met uien en laurierblaadjes, rapen en donkere stukken vlees. Met wat bier of wijn erbij en dan op een heel zacht vuurtje urenlang laten pruttelen. Soms verdenk ik mezelf ervan dat ik het meer doe voor de geur dan voor de smaak. Maar het is toch altijd ook lekker, met de smaak van heimwee naar licht en warmte.

In zo’n stoofpot zitten grote stukken ui, wortel en vlees, als vaste waarden. Er zitten kleine kruidige elementen in, zoals kruidnagels en een scheutje appelazijn. Er moet bier of wijn bij om het smeuïg te houden. Een beetje zout en kaneel om de smaak wat op te peppen. Soms een tomaatje of wat rozijnen voor een onverwacht smaakbommetje. Met wat brood of peperkoek voor de stevigheid. Alles wat je toevoegt, vindt vanzelf zijn plek in het geheel.

Misschien is onze geloofsgemeenschap ook een soort stoofpot: met oerdegelijke vaste waarden waaraan niet te wrikken valt. Met een paar smaakmakers die af en toe een verrassende nieuwe inbreng doen. Met kruidige mensen die alles telkens weer als nieuw doen smaken. En niet te vergeten: de mensen die als bindmiddel de hele boel bij elkaar houden. Je mag zelf invullen wie in je gemeenschap welke rol vervult.

Stoofpotjes zorgen voor warmte en voedzaamheid als het winter wordt. Ze zijn aantrekkelijk door hun prikkelende geur en hun volle smaak. Je moet er af en toe in roeren, anders branden ze aan en dat bederft de smaak. En je hebt er geduld voor nodig om te wachten tot je ervan kunt proeven.

Er zit van alles in onze kookpot. Het is aan ons om de geur en de smaak te verspreiden. We weten waarop we wachten.

(Otheo.be, photo by Kratky Jaromir on Unsplash)