Gastvrij

25 oktober 2026

Hoe gastvrij zijn wij echt als geloofsgemeenschap? Dat is een vraag die ik me stelde na afloop van een vergadering van onze parochie. Een vrouw, die al maandenlang naar onze vieringen komt, vertelde daar hoe moeilijk het was om de andere mensen van onze gemeenschap te leren kennen. Zelfs maar van naam.

Net zoals overal praten mensen in onze kerk voor en na de vieringen vooral met de mensen die ze al kennen. Ze wisselen feitjes en gedachten uit over elkaars leven of de toestand in de wereld en alles daar tussenin. Als nieuwkomer is het lastig om daar zomaar bij te gaan horen.

Het is natuurlijk geen kwade wil. We zijn vriendelijk, ook voor mensen die we niet kennen. Maar we nemen veel te weinig de moeite om ook echt met hen in gesprek te gaan. Uit luiheid, uit schroom, uit gemakzucht. En dus blijven nieuwe mensen soms heel lang op hun honger zitten. Of nog erger: ze haken af omdat ze zich niet welkom voelen.

Toen we eens naar de mis gingen in de Engelstalige gemeenschap in onze buurt, werden we meteen hartelijk verwelkomd door iemand aan de deur. Die stond daar blijkbaar speciaal met dat doel opgesteld. We werden ook uitgenodigd voor de koffie na de viering. Het voelde als een warm bad.

Het is niet aan de zeldzaam geworden priesters in onze kerken om daarvoor oog te hebben. Iemand welkom heten kunnen we allemaal. Als we echt samenkomen rond Jezus, zou dat vanzelfsprekend moeten zijn. Een spontane reflex om elk nieuw gezicht op te merken en ernaar toe te stappen. Misschien heeft niet iedereen er evenveel behoefte aan, maar de eerste stap zetten is belangrijk.

Het is wellicht ook een beetje Vlaams om ons liever niet met andere mensen te bemoeien. Maar we weten niet wat we missen. Letterlijk.

(Otheo.be, photo by Masjid Pogung Dalangan on Unsplash)