Goud

8 mei 2026

Opeens kwam er een officiële brief van de stad, met de uitnodiging om samen met andere koppels onze ronde huwelijksverjaardag te komen vieren. De stad wilde ons daarvoor in de bloemetjes zetten.

Wij waren verrast. We waren inderdaad als studenten in mei 1976 voor de wet getrouwd, om dat alvast achter de rug te hebben vóór de examens. Onze trouw in de kerk vierden we pas in augustus. Maar de stad werkt met de burgerlijke stand en dus was ons feest nu.

In een gezellige, stijlvolle zaal zaten koppels aan tafels. De meeste waren van onze leeftijd, maar er waren ook een paar diamanten paren en zelfs een platina stel. Zo kregen we meteen een streefdoel voorgespiegeld.

Er volgde een korte speech van de schepen, een prachtige pot met bloemen, een klein maar fijn kunstwerk en als kers op de taart een brief met felicitaties van het koningspaar. Wij waren ons voordien niet echt bewust van onze verdienste, maar onze trots groeide elke minuut van die namiddag.

Bij een drankje wisselden we bevindingen uit met de andere koppels. Over huizen en straten, kinderen en kleinkinderen, banen en vrije tijd. We werden uitvoerig gefotografeerd zodat we vanzelf begonnen te stralen.

Voortaan zijn wij dus een gouden paar. Misschien gaan we ons vanzelf wat waardiger gedragen. Al kan dat ook aan onze strammere knoken liggen.

‘Jullie horen misschien tot de enige generatie met zoveel gouden paren’, zei de schepen. ‘Jullie trouwden vroeg, worden gemiddeld veel ouder dan vroeger en blijven bovendien meer samen!’

Uniek of niet, elk leven is bijzonder. Relaties lopen met vallen en opstaan. Wij hadden het geluk om elkaar te kunnen blijven vasthouden, al vijftig jaar lang. Andere mensen zochten nieuwe wegen na eerder vastlopen. Het is zoals het is. Een gouden bruiloft vieren zit er dan wellicht niet in, maar het geluk van elke dag weegt daar ruimschoots tegenop. Want zolang er leven en liefde is, is er hoop!