Een kaarsje bij Maria
15 mei 2026
Ik heb er geen studie van gemaakt, maar ik heb het gevoel dat er heel wat kerken gesloten worden, terwijl veel kapelletjes her en der blijven bestaan. Heel vaak gaat het om Mariakapelletjes, met daarin een oud beeld met stijve kleren en een onbewogen gezicht. Waar het aantal aanwezigen bij mis- en gebedsvieringen in de kerk jaar na jaar afneemt, blijven mensen kaarsjes branden bij hun Mariabeeld.
Blijkbaar storen deze mensen zich niet aan het rare beeld van Maria dat soms door heilige mannen in de kerk naar voren werd geschoven: Maria als maagd, als eeuwig dienende vrouw, als zeemzoeterige uitdrukking van geloof. Zij zien eerder de trouw en de kracht van een moeder, die ondanks alles bij haar zoon bleef.
Je kunt in of bij die kapelletjes op elk uur van de dag of de nacht terecht. Je kunt er bidden of een kaarsje branden. Je kunt er je onmacht, je angst en je zorgen uitspreken en ze in de handen van Maria leggen. Want dan komen ze ook wel bij God terecht. Je kunt er heel even tot jezelf komen, je hart openen, misschien tot rust komen.
Hoe lelijk het beeld en de plastieken bloemen eromheen ook zijn, er zit toch ook veel schoonheid in die plek. Want de goede wil en de dagdagelijkse liefde van al die mensen die hier – soms al eeuwenlang – op bezoek komen, is in de stenen en het beeld gekropen. Die warmte omarmt elke nieuwe bezoeker en weeft een wolk van troost om hem of haar heen.
Wie weggaat en zijn brandend kaarsje achterlaat, weet nog steeds niet hoe het verder moet. Maar het vlammetje van hoop in zijn hart brandt een klein beetje sterker.
Samen met Maria houden wij al die vlammetjes van hoop brandend, jaar in jaar uit. Want liefde maakt bijna alles mogelijk. Zo heeft Maria geleefd en zo stappen wij voorzichtig in haar voetsporen.
;)
;)
;)
;)
;)