Het doosje

1 april 2026

Er zijn veel manieren om je ouders mee te nemen in je leven. Je kunt hun haarkleur of hun neusvorm erven. Je kunt gebruik maken van hun typische woordenschat of gezichtsuitdrukkingen. Je kunt foto’s ophangen of bloemen planten op hun grafsteen. Je kunt hun ring of hun sjaal dragen. Maar mijn ouders gaan met mij door het leven in het sigarettenetui van mijn vader.

Het is het eerste cadeautje dat mijn moeder ooit aan mijn vader gaf: een plat, verzilverd doosje met kliksluiting waarin je aan beide kanten sigaretten achter een lintje kon stoppen. Hij kon er twintig sigaretten in kwijt. Daarmee kon hij een dag of drie verder, want hij was geen grote roker.

Op de voorkant prijken een kunstig in elkaar gevlochten H en C van Hein en Clothilde, hun beider voornamen.

Ik rook geen sigaretten en ik wist dus eerst niet goed wat ik aan moest met dat doosje. Maar sinds enkele jaren bewaar ik er mijn visitekaartjes in en neem ik het doosje altijd mee als ik ergens een lezing geef.

Ben ik bijgelovig? Helemaal niet! Geloof ik in geluksstenen, hoefijzers of klavertjesvier? Nee hoor! Maar mijn zilverkleurige doosje gaat altijd mee. Want je kunt veel meenemen in een doosje.