Hinkstapspringen

27 februari 2026

Een kennis staat op enkele maanden van haar pensioen. Ze heeft een fijne job waar ze al werkt sinds ze 23 was. ‘Het is niet te geloven, al die jaren zijn echt voorbijgevlogen’, zegt ze.
Is dat echt zo? Ik trouwde op mijn 21^ste. In de zomer die komt zullen we – als het God belieft – vijftig jaar getrouwd zijn. Maar ik heb allesbehalve het gevoel dat die jaren voorbijgevlogen zijn. Ze lijken eerder voorbij gestrompeld en gedenderd.
Er waren dagen van wanhoop en van euforie. Van ergernis en van luchtigheid. Van beklemmende drukte en van lome ontspanning. Van verdragen en van genieten. Van bekrompenheid en van gulhartigheid. In een gestage, eindeloze stroom.
Als ik in de spiegel kijk, zie ik een ander mens dan vijftig jaar geleden. Gebogen, verrimpeld en vergrijsd. Toch zie ik ook dezelfde twinkeling en weerbarstigheid.
De jaren zijn niet voorbijgevlogen. Soms hoopte ik dat iets voorbij zou gaan, maar het ging nooit sneller dan dag na dag. Soms kon iets niet lang genoeg duren, maar ook dat ging voorbij.
Van sommige periodes herinner ik me nog alle details: de pijnlijke en de grappige. Van andere tijden weet ik haast niets meer. Toch duurden alle jaren even lang.
We zijn door ons leven gegaan met vreemde hinkstapsprongen. Onvoorspelbaar waar we zouden landen. Soms leek het wankel, maar tot nu toe kwamen we altijd op onze pootjes terecht.
Het leven gaat nog altijd verder. Halverwege de winter beginnen we al ingespannen uit te kijken naar de lente. Ook al worden we zo alweer een jaar ouder.
Laat ons maar rare sprongen maken. Want onvoorspelbaar duurt het langst.

(Photo by Vultar Bahr on Unsplash)