Missen: een onregelmatig werkwoord

24 september 2025

Ik twijfel welke jurk ik zal aantrekken voor de afscheidsviering. De plechtige zwarte? De wijde donkergrijze? De luchtige donkerblauwe?

‘Doe maar eentje die comfortabel zit’, zegt mijn dochter. ‘Bomma kan er toch geen kritiek meer op geven.’

Dat is waar. En hoe vaak ik ook tegen de muren op liep van haar scherpe woorden, nu ik ze niet meer kan horen, zal ik ze misschien ooit nog missen. Want missen is een heel onregelmatig werkwoord. Je mist niet alleen de dingen waar je met hart en ziel aan verknocht was, die je fijn vond en die je gelukkig maakten. Nee, je mist net zo goed de vervelende dingen, alles waaraan je je jarenlang geërgerd hebt, de voorspelbare kleine kantjes en het gezeur. Je hebt alvast een repliek paraat, maar opeens is het niet meer nodig en daar sta je dan met je mond vol tanden.

Je mist het altijd moeten rekening houden met een niet altijd redelijk iemand. Je mist de steevast gevulde plek in je achterhoofd. Je mist het uitkijken naar nieuwe woordzoekers en balpennen. Je mist het gieten van de zieltogende kamerplanten en het omdraaien van de kalenderbladen.

Maar naast al dat missen is er toch vooral ook opluchting, omdat je dat alles nu eindelijk kunt loslaten. En dat loslaten mag, want zij heeft het leven losgelaten en dus stopt al ons zorgen.

Missen doe je, net als herinneren, in stukken en beetjes. In flarden en met hier en daar een glimp. Soms met een glimlach, soms met weemoed, soms met spijt of lichte wrok. Langzaam sluit je de doos. Je weet dat je er altijd even een kijkje in kunt nemen.

(Photo by Qeis Ismail on Unsplash)