Op de rug van mijn moeder

1 oktober 2025

Een van mijn oudste herinneringen speelt zich af als ik achterop de bromfiets van mijn moeder zit. Zij draagt haar bruine daimleren jasje en ik ontdek dat ik daarop naar hartenlust kan tekenen. De zachte haartjes gaan platliggen onder mijn vinger en zo kan ik alle figuren tekenen die ik maar wil. Ton sur ton, maar toch duidelijk zichtbaar.

Met mijn wijsvinger teken ik een huis en een boom. Ik veeg ze weg met de palm van mijn hand en begin opnieuw. Een zon. Een gezicht met grote ogen. Een koe. Een banaan. Mijn eerste letters.

Als we op onze bestemming aankomen, tilt mijn moeder me uit het fietszitje. Ze snelt van de ene marktkraam naar de andere en duikt tussendoor nog een winkel binnen. Ik hobbel mee in haar kielzog.

Pas als we weer thuis zijn en mijn moeder haar jasje aan de kapstok hangt, ziet ze dat ze al die tijd met een M en een kat op haar rug heeft rondgelopen. Ze is half boos, maar ze kan er ook om lachen.

Elk kind groeit op de rug van zijn ouders. Bij mij was dat soms heel letterlijk.

(Photo by Julia Taubitz on Unsplash)