Rare tijden
9 november 2025
‘Het lijkt wel een zwoele zomeravond’, zegt iemand als we op een avond na de handwerkclub naar buiten stappen. Ze heeft gelijk: al is het november, we hebben nog steeds geen handschoenen of mutsen nodig. Het zijn rare tijden.
Thuisgekomen hoor ik dat alle vluchten in de luchthaven van Zaventem zijn afgelast, omdat er drones zijn gemeld. Alweer die vreemde toestellen in de lucht. Wat doen ze daar en wat moeten we ermee? Het zijn rare tijden.
Maar in het klasje van mijn kleindochter rijgen de kinderen kleurige kralen. Ze knutselen de wereld op een blad en knippen alles weg wat hen niet aanstaat. Met Halloween kreeg kleindochter ergens op straat een snoepje ‘om nooit meer bang te zijn’. Ze heeft het met grote ogen opgegeten.
De zachte krachten blijven groeien, wat er ook gebeurt. Ik kijk al uit naar de advent, die uitkijkt naar Kerstmis. We blijven hopen, ook als we nog niet zien hoe en wat. We houden het vlammetje brandend, met kleine, lieve dingen voor elkaar en voor de wereld.
‘Vrouwen en kinderen eerst!’ is de regel bij grote catastrofes. Misschien geldt dat ook voor hoe we zullen toegroeien naar een andere wereld. De eindeloze fantasie van kinderen, de taaie veerkracht van vrouwen, zullen onze gidsen zijn. Op weg naar een toekomst vol hoop.
;)
;)
;)
;)
;)