Spel

15 april 2026

Als ik weer eens een lezing heb gegeven in Limburg, besef ik waarom ik zoveel van die mensen en hun provincie hou. Het is hun houding. Aandachtig maar niet opdringerig. Alert maar niet arrogant. To the point maar zonder poeha. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

Ik weet wel dat West-Vlamingen ons land recht houden met hun harde werk en dat Antwerpenaren ervoor zorgen dat iedereen ons gezien en gehoord heeft. Maar echte levenskunst vind je bij de Limburgers.

Hun diepgewortelde attitude van ‘ge moet daar allemaal geen spel van maken’.

Ze hebben mijn boek bij, maar ze willen dat niet altijd laten signeren. En als ze het toch doen, liever een beetje opzij, voor of na de lezing, maar niet aan de officiële signeertafel. Dan vertellen ze me een ervaring of een gedachte die perfect aansluit bij wat ik in mijn lezing heb verteld. Maar ze doen dat niet gauw voor de hele zaal. Want dat is in hun ogen nergens voor nodig.

Ze doen wat ze denken dat goed is. Ze denken er altijd het hunne van. Maar ze vallen daar verder niemand mee lastig. En zo doen ze dat al eeuwenlang en ze zullen dat blijven doen. Ze winden zich zelden op, want dat helpt toch niet. Ze gaan gewoon verder met leven, wat er ook gebeurt.

Als de derde wereldoorlog uitbreekt of er valt een kernbom en het hele land ligt in puin, ga ik naar Limburg. Want daar zullen ze zonder veel ophef de resten bij elkaar zoeken en er het beste van maken. Daar kun je op rekenen.

(Foto Literatuur Vlaanderen en The Untold)