Speldje

20 maart 2026

Mijn steile haren hangen vaak in mijn ogen bij het lezen of schrijven. Als ik ze achter mijn oren stop, ontsnappen ze steevast. Een haarband zakt scheef, een clip is te zwaar en voor een elastiekje zijn mijn haren te kort.

Op zulke momenten hoor ik weer de stem van mijn moeder: ‘Doe toch een spelleke in je haren!’ Ze bedoelde een schuifspeldje in de klassieke vormgeving, met een paar kleine bobbeltjes halverwege en een afronding aan de uiteindes. In zwart of donkerbruin, zodat ze zogezegd onzichtbaar waren. Behalve dan in mijn witte lokken.

Mijn moeder bleef die zin herhalen sinds mijn middelbareschooltijd, toen ik lange sluike haren had, tot ze al een eind in de negentig was en ik dus op weg naar de zeventig. Telkens als ik met mijn hand mijn haren opzij streek of achter een oor haakte, kwam zij met diezelfde uitspraak op de proppen. Ik ergerde me er eerst aan, maar op de duur negeerde ik het en moest ik er zelfs om lachen.

Vanmorgen heb ik in een la een kartonnetje gevonden met schuifspeldjes en ik typ dus dit stukje met twee ‘spellekes’ in mijn haren. Geen last van haren voor mijn ogen. Het is inderdaad de perfecte oplossing.

Het ziet er alleen niet heel hip uit, maar een mens moet zijn prioriteiten kennen. Toch als je eenmaal voorbij de zeventig bent. Al ga ik ze buitenshuis wel weghalen, als ik eraan denk.

Ik denk niet dat mijn moeder mij tot in deze details kan zien. Anders zou ze beslist vergenoegd glimlachen en achteruit leunen. Het mag van mij.

(Photo by Sarthak Sachdeva on Unsplash)