Kolet Janssen

auteur

Te veel aan ons hoofd

24 oktober 2019

Onlangs had ik het weer in het station, toen ik met de trein terugkwam van een lezing: vijf lange minuten zocht ik naar een onvindbaar fietssleuteltje in al mijn zakken. Had ik het in mijn jaszak gestopt? Of misschien in het voorvakje van mijn boekentas? Of had ik er nog een andere, slimme plek voor bedacht die inmiddels uit mijn hoofd was geschoten? In mijn portemonnee misschien? In het vakje waar ook mijn gsm zit? Nergens iets te vinden en mijn paniekgraad begon langzaam maar zeker te stijgen. Ik probeerde terug te gaan naar het moment waarop ik mijn fiets had gestald. Waar stond die ook alweer? En wat had ik toen met dat vervloekte sleuteltje gedaan?

Tot ik me opeens met een schok realiseerde dat ik te voet naar het station was gegaan. Ik slaakte een zucht van verlichting en nam de bus naar huis. Niets aan de hand. Mijn fiets stond gewoon tegen de gevel van mijn huis.

Wij mensen zijn gewoontedieren en dat is een zegen. Als we op elk moment alles opnieuw zouden moeten uitvinden of beslissen, zouden we al na een dag een burn out hebben. We drijven op gewoontes die we niet in vraag stellen en kunnen daarmee perfect functioneren. Maar soms zijn we wel het slachtoffer van onze eigen wanen.

Het mooiste voorbeeld daarvan kreeg ik ooit te horen van een collega-lerares, die elke dag met de auto naar school reed. Op een dag schoot haar halverwege de autorit opeens te binnen dat ze haar autosleutels vergeten was. Onmiddellijk maakte ze rechtsomkeer en begon terug naar huis te rijden. Pas een minuut later drong het absurde van haar gedachte tot haar door. Ze keerde nogmaals om en reed verder naar haar werk, waar ze lacherig en met veel schaamte vertelde wat haar overkomen was.

Misschien hebben we allemaal te veel aan ons hoofd. Ik droom er wel eens van dat we met de hele buurt iemand in dienst nemen, die ons allemaal samen alle mogelijke praktische beslommeringen uit handen neemt. Die denkt aan het maken van afspraken met tandartsen en garages, die loodgieters en elektriciens inhuurt en opvolgt, die ervoor zorgt dat we onze abonnementen op nutsvoorzieningen op de voordeligste manier aangaan, die er ons aan herinnert dat we een film niet mogen missen en misschien zelfs voorstellen doet voor wat we zullen koken als we vrienden ontvangen. Een soort butler dus. Wie weet wordt het ooit de job van de toekomst.

(Afb. van congerdesign via Pixabay)

Een reactie op “Te veel aan ons hoofd”

  1. Verbeeck Tony schreef:

    Ik heb bij vorming plus een cursus “orde op zaken in je taken” gevolgd. Daar leren ze inderdaad schrappen met de leuze: Moet? Ik ? Dit? Nu? Doen? En het kwadrant van Eysenhouwer, een ex-president van Amerika, Die had uitgevonden dat de meeste dringende zaken niet belangrijk zijn en de meeste belangrijke zaken niet dringend zijn. Dus kan je al veel schrappen. Je hoeft enkel maar de zaken te doen die én dringend én belangrijk zijn. En wel onmiddelijk. De andere dringende zaken of belangrijke zaken doe je als je tijd hebt. En de niet dringende én niet belangrijke zaken verdwijnen in de prullenmand en gebeuren nooit. Op die manier komt er tijd om je te ontspannen. Zo kan je geheugen opnieuw bekomen. Desnoods met wat amandelnootjes of pecanoten. En denk er aan: “De tijd vliegt, en jij bent de piloot.”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.