Afkatten

30 december 2025

‘Jij hebt een snottebel nènènènè en ikke nie-iet!’ zingt kleindochter vrolijk.

Ik hoor de speelplaatsecho’s aan van het elkaar afkatten en doe zelfs geen poging om wat meer mildheid op het programma te krijgen. Dit zal vanzelf wel overwaaien.

Als zelfs de machtigste man van het tot voor kort machtigste land ter wereld zielige bordjes met beledigingen ophangt bij de portretten van zijn voorgangers, sta je als opvoeder toch een beetje met je mond vol tanden.

Misschien is het tijd om samen met kleindochter naar de film Bambi te kijken. ‘If you can’t say something nice, don’t say anything at all’, zei het konijn Thumper daar, zoals hij van zijn ouders had geleerd. Een les die je een leven lang aan het denken zet!

Zou Trump de teksten van die bordjes bedenken als hij ’s nachts wakker ligt? Zou hij er plezier aan beleven om iemands werk en betekenis helemaal af te breken? Zou hij zichzelf daardoor beter voelen? Of zou hij – ergens diep vanbinnen – al bang zijn voor de bordjes die ooit onder zijn portret zullen worden gehangen?

Ik kan me te weinig inleven in Trump om daar een zinnig woord over te kunnen zeggen. Maar deze epidemie van botheid en arrogantie is veel dodelijker dan welke griepepidemie ook. En vooralsnog is er geen vaccin tegen. Behalve dan de vele, kleine zinnetjes die ouders tegen hun kinderen zeggen. De vele, lieve dingen die mensen ergens voor elkaar doen. Die houden de wereld overeind. In de eindejaarstijd, maar vooral ook alle andere dagen van het jaar.

(Photo by Jerry Wang on Unsplash)