De jas
15 november 2026
Ik vond het als kind een raar verhaal: dat Sint-Maarten met een zwaard zijn warme jas in twee stukken sneed en er eentje aan een arme man gaf. Ik zag in gedachten zo’n man al lopen met een jas met slechts één mouw en een kapotte kraag. Al hield ik wel van de impulsiviteit van de heilige: niet te lang nadenken, maar gewoon iets doen als je een mens in nood tegenkomt.
Ik koop al mijn kleren tweedehands en dus veel goedkoper dan nieuw. Of in de uitverkoop met hoge korting. Ooit kreeg ik van een kennis te horen dat hij dat schandalig vond van mij. Er waren toch zeker veel mensen die de goedkope prijzen beter konden gebruiken dan ik! Ik voelde me onterecht berispt. Toch denk ik er nog regelmatig aan terug als ik dat kledingstuk – het was ook een jas, net als bij Sint-Maarten – aantrek. Had ik recht op die goedkope jas of niet?
Kleding is niet alleen bescherming tegen de kou of de hitte. Het is ook een manier om erbij te horen. Als kind kun je door je kleren soms helemaal buiten de groep vallen en dat is pijnlijk. En het is een methode om zonder woorden te laten zien wie je bent. Strak of juist niet, onopvallend of in het oog springend, stijlvol of brutaal en nog zoveel meer.
Vroeger was een jas of een goede jurk een erfstuk, dat aan de volgende generatie werd doorgegeven. Doorgeven van wat we niet meer dragen helpt ook nu, al wacht je er best niet mee tot je doodgaat. Duurzame kleding kopen zit gelukkig in de lift.
Sint-Maarten zou niet weten wat hij zag als hij onze overvolle kleerkasten en uitpuilende winkels zou zien. Toch blijft zijn gebaar overeind: je laten raken door iemand die je nodig heeft. Je hebt er zelfs geen zwaard voor nodig.
;)
;)
;)
;)
;)