Aliens

22 juli 2026

Als er ooit aliens landen in onze wereld, ben ik beslist niet de juiste persoon om met hen te gaan communiceren. Zoals iedereen van mijn generatie heb ik gefascineerd gekeken naar ‘E.T.’ en ‘Close Encounters of the Third Kind’, terwijl ik haarfijn besefte dat ik zo’n ontmoeting grandioos verknoeid zou hebben. Want ik vind het moeilijk om reacties te lezen als er geen verstaanbare taal bijgeleverd wordt.

Telkens als een van onze kinderen oud genoeg werd om in min of meer begrijpelijk Nederlands te praten, stroomde er een gevoel van grote opluchting door me heen. Weken en maandenlang had ik geprobeerd om te ontcijferen wat hun huiltjes of kreetjes betekenden. Hadden ze pijn? Waren ze moe? Waren ze opgewonden of verveelden ze zich? Schoot er een herinnering of een verlangen door hen heen dat ze nog niet konden delen? Ik was al die tijd in het ongewisse en wat ik ook probeerde, het bleef gokken. Tot ze gewoon konden zeggen: ‘buikje pijn’ of ‘mee’.

Bij mensen met huisdieren bewonder ik het gemak waarmee ze weten wat hun hond of kat wil. En hoe ze ongegeneerd met het dier communiceren. ‘Straks gaan we wandelen’, ‘Heb je honger?’, ‘Rustig maar, dat is de postbode’ of ‘Ja, jij hebt het ook warm!’ Ik kom niet verder dan de beesten onzeker in hun ogen te staren. Dat werkt meestal averechts.

Aanvoelen wat een heel anders gebouwd en communicerend wezen bedoelt, kan ik alleen een beetje bij planten. Een boom durf ik aanraken, in het besef dat zijn leven veel langer en trager is dan dat van mij. Ik zie hoe hij littekens heeft opgelopen: van prikkeldraad of een scherp voorwerp dat in zijn schors gesneden. Zieltogende kamerplanten probeer ik altijd te redden. Ik voel hun slappe bladeren en hun droge grond en geef ze water of meststof. Ik pluk hun dorre takjes en bloemen weg om de nieuwe scheutjes meer kansen te geven. Ik spons het stof van hun bladeren en kan echt gelukkig worden als ze me in de daaropvolgende weken belonen met een nieuwe zijtak of knop. Het lage tempo van planten en bomen ligt mij wel. Je hoeft niet bang te zijn dat je een frons of een piepje mist, want hun reacties verlopen zo traag dat je alle tijd hebt om ze te bestuderen en er op in te spelen. En als ze toch willen sterven, laat ik ze rustig gaan.

Ook tussen mensen gebeurt er heel veel dat niet gezegd wordt. Lang niet altijd wordt dat opgepikt. Vaak zijn we een soort aliens voor elkaar. Maar we blijven proberen.

(Photo by Leo_Visions on Unsplash)