De sollicitatie

20 september 2026

Onlangs las ik over een onderzoek van de UGent waaruit bleek dat mensen die vrijwilligerswerk doen in hun kerk, minder snel zullen uitgenodigd worden voor een sollicitatiegesprek dan anderen. Na mijn eerste gevoel van verontwaardiging – ik doe vrijwilligerswerk in mijn parochie en daar ben ik fier op – dacht ik na. Ik ben geen werkgever, maar hoe zou ik reageren als een van mijn kinderen me zou voorstellen aan een mogelijk aanstaande schoonzoon of -dochter? Misschien zou ik ook bezorgd zijn als die jonge man of vrouw sterk geëngageerd zou zijn in een joodse of militant vrijzinnige groep. Als hij of zij ‘fanatiek’ veganistisch zou zijn of onverbiddelijk alleen maar met het openbaar vervoer zou willen reizen. Als hij of zij zich verregaand zou inzetten voor vluchtelingen of kansarmen, ten koste van zijn of haar eigen tijd en welzijn. Niet omdat ik iets tegen al die goede doelen heb. Maar ik zou een beetje ongerust zijn dat de relatie en dus het geluk van mijn eigen kind daar misschien onder zou lijden.

Iedereen die uit volle overtuiging en met alle negatieve consequenties tot een minderheidsgroep behoort, zal daar af en toe vervelende reacties op krijgen. Ook al blijken veel vooroordelen volledig onterecht.

Wellicht zijn er nog heel wat andere redenen waarom mensen onterecht niet worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Als gelovigen moeten we misschien leren dat we nu – net als veel andere mensen – tot een minderheidsgroep behoren. Dat we niet (meer) mainstream zijn en dus niet (meer) door iedereen zondermeer aanvaard en geacht worden. Niet dat ik daarmee de discriminatie wil goedpraten. Maar het is gewoon iets waarmee we moeten rekening houden.

Tegelijk fier en nederig zijn, dat moeten we nog leren.

(Otheo.be, photo by Mina Rad on Unsplash)