Raaf

30 september 2026

In Australië zijn veel mensen easy going. ‘No worries’ is wellicht de zin die we het vaakst hoorden. Alles komt in orde, je hoeft je nergens druk over te maken. Of gewoon als ‘graag gedaan’ als je iemand bedankt. G’d day mate, begin de dag op je gemak met je brekkie, sla genoeg koude drankjes in je esky, denk aan je sunnies en zorg ’s avonds voor een lekkere barbie met grote lappen vlees. Heb je in een restaurant de borden alvast bij elkaar gezet, dan hoor je ‘good on ya, really appreciate that’. Het lijkt een volk van goedgehumeurde beren. Zelfs als ze over iets zeuren, is dat altijd met een lach erbij.

Luide, klaaglijke stemmen komen er vooral van vogels. Natuurlijk zijn er ook kleine, lieflijke vogeltjes die honing uit bloemen eten. Piewie’s die hun eigen naam roepen of Willy Wagtails die als een hond met hun staart kwispelen. Maar de plaatselijke raaf joeg me telkens de schrik om het hart. Met een haast menselijke klaagstem schreeuwde hij meerdere keren per dag zijn ellende uit, in diverse toonaarden. Soms converseerden de vogels zo ook met elkaar, als een stel melodramatische oudjes. Ik raakte maar niet gewoon aan het doordringende, huiveringwekkende geluid.

Inmiddels hoor ik weer de duiven koeren in onze eigen buurt. Vol verleiding en overtuigingskracht, maar een stuk minder luid dan de raven down under. Er gaat tenslotte niets boven je eigen vertrouwde geluiden.

(photo by Denis Vazhenin on Unsplash)