Allez, chantez!
8 februari 2026
Samen met een groep mensen uit volle borst hetzelfde lied zingen, het is een van die ervaringen die niet zomaar door iets anders te vervangen zijn. Het doet iets met je om luidkeels te zingen: je zet je mond en je longen wijd open. Je ogen en je hart volgen als vanzelf. Je gaat glimlachen naar de mensen om je heen die ook zingen. Je hoort het lied als een gedeeld nieuw wezen door de ruimte schallen en je weet dat het goed is om te leven.
Zo vaak ging mijn knorrige zelf al zingend overstag op een grijze zondagmorgen in de kerk. Ik heb lang gedacht dat je als niet bijzonder muzikale volwassene nergens anders voor die ervaring terecht kon. Ik vond het bij voorbaat jammer voor alle niet-kerkgaande mensen, en dat zijn er steeds meer.
Maar kijk, ik heb me weer eens vergist. Ik had te weinig vertrouwen in de onverwoestbaarheid van wat diep in ons leeft. Want overal in het land kun je een avond samen gaan zingen. ‘Allez, chantez!’ doet dat al meer dan tien jaar: mensen samenbrengen, hun stem en hun lijf losmaken, hen laten kijken en lachen naar elkaar, hen laten dromen en wiegen op muziek, hen verbinden met zichzelf, met elkaar en met wie het ook is die ons allemaal omarmt.
Jong of grijs, soepel of stram, met gevoel voor ritme of hopeloos amuzikaal, we vonden elkaar al zingend. En zo gebeuren er overal kleine wondertjes met grote gevolgen. Want wie zich verbonden heeft gevoeld met een hele zaal vol wildvreemde mensen, gaat vanzelf minder zeuren, minder uitsluiten, en meer kansen geven en toekomst zien. Zo werkt(e) het in de kerk, en zo werkt het overal. Allez, chantez!
(Otheo.be, foto van Els Van Bosbeke)
;)
;)
;)
;)
;)