Bonen plukken

6 augustus 2025

Elke zomer van mijn kinder- en tienerjaren bracht ik vele uren in de moestuin door. Er was altijd veel te doen. Rabarber of rode bessen waarvan dringend gelei of confituur moest gemaakt worden. Radijsjes en sla die moesten afgesneden of uitgetrokken worden. Maar het meeste werk was het bonen plukken. Dat was een urenlange bezigheid: je moest de vele rijen zorgvuldig langsgaan en tussen de bladeren speuren naar boontjes die precies goed waren. Niet te groot, want dan waren ze taai. Die lieten we hangen om in de winter uit de peulen te halen en soep van te koken. Niet te klein, want die moesten nog wat groeien. Ergens daar tussenin dus. Mijn moeder had er een handje van om in ‘mijn’ rijen nog even te komen bladeren en me dan te wijzen op alle bonen die ik over het hoofd had gezien. Een dag of drie later moesten we opnieuw de rijen langs, want bonen groeien snel.

Als het plukken eindelijk achter de rug was, kwam er een nog grotere kwelling. Dan stonden de vele emmers vol bonen op ons terras en begon het afhalen van de eindjes. Telkens een handje bonen in je linkerhand, met duim en wijsvinger een voor een de eindjes boon per boon afbreken boven een oude krant, en de getopte bonen in een andere emmer gooien. Mijn moeder ging dan aan de slag met die bonen: ze waste ze en stopte ze met een beetje water en zout in grote glazen potten, die in een speciale steriliseerketel op het vuur werden gezet. Ik ruik de weeë geur nog. Ik zat in mijn eentje uren, dagen, weken achter emmers vol bonen. Als ik iemand het woord ‘moedeloos’ moet uitleggen, doemt er meteen een beeld van emmers vol bonen voor me op.

Veel later trouwde ik met een man, wiens lievelingsgroente boontjes zijn. Ik heb hem uitgelegd waarom ik nooit nog boontjes zal afhalen, ook al word ik honderd. Met al die emmers vol bonen uit mijn jeugd, heb ik mijn limiet op dat vlak ver overschreden. Hij erkent mijn bonentrauma en dus hebben we daarover een deal gesloten. Als mijn man op de markt boontjes koopt, haalt hij er zelf vrolijk de eindjes af. Boontje komt om zijn loontje. Iedereen heeft recht op zijn eigen onverwerkte jeugdtrauma’s. Het komt er alleen op aan er een praktische oplossing voor te vinden. 😉

(Photo by Bob Bowie on Unsplash)