De erwt

8 juli 2026

In het sprookjesbos van het pretpark is er een nieuw sprookje uitgebeeld: de prinses op de erwt. Door de ramen van het paleis kun je een hoge wiebelige stapel van wel twaalf matrassen zien. Helemaal onderaan ligt in een hoekje de erwt. Die is er de schuld van dat die arme prinses geen oog heeft dichtgedaan.

Een droge erwt kan bijzonder hard zijn. Maar hij blijft rond en is zoveel lichaamsvriendelijker dan pakweg een legoblokje onder je voet.

Toch slaagt de prinses er niet in om die erwt al slapend te negeren. Het arme meisje is behoorlijk gehandicapt. Als er geen erwt onder het matras ligt, is er vast wel een lichtstraaltje dat door de gordijnen priemt. Of anders een galopperende prins op de weg langs het paleis. Of de geur van gestoofde uien voor de soep die de kok in de keuken klaarmaakt.

Een mens kan maar leven als hij al die mogelijke stoorzenders kan uitschakelen om te doen wat op dat moment het belangrijkste is: slapen. Een kind dat zoiets niet kan, krijgt in onze tijd het label neurodivers. Geen sprake van prinsessenbloed, het is gewoon een rugzakje waar je mee moet leven.

Of stel je voor, dat we al onze hoogsensitieve, ADHD-achtige, hoogbegaafde, autispectrische kinderen als prinsen en prinsessen zouden behandelen. Dat we vooral diep onder de indruk zijn van hun fijnbesnaarde gevoeligheid. En dat we hen helpen om desondanks in onze gewone, laag-bij-de-grondse wereld te functioneren.

Desnoods met nóg een extra matras. Zodat ze eindelijk ongestoord kunnen slapen en dromen.

(Photo by Aditya Sethia on Unsplash)