De smaak van thuis

3 augustus 2025

Mijn vriendin heeft een Irakese poetsman die Naäman heet. Ik vertel haar het Bijbelse verhaal over de Aramese legeroverste met dezelfde naam, die op zoek naar genezing voor zijn melaatsheid, naar de profeet Elisa in Israël gaat. Elisa ontvangt de man niet, maar laat hem via een knecht weten dat hij zich zevenmaal moet onderdompelen in de Jordaan.

Naäman is zwaar beledigd: omdat Elisa hem niet met voldoende égards behandelt, én omdat hij zo’n dwaze remedie krijgt. Het water van de Jordaan ziet er echt niet beter uit dan dat van de grote stromen in zijn thuisland Syrië, integendeel! Op aanraden van zijn knecht, doet Naäman het toch maar en kijk, hij is helemaal genezen.

De Naäman van mijn vriendin gaat ook op reis. Met zijn vrouw en drie kinderen trekt hij met de auto voor vijf weken naar Irak. Dwars door stukken Europa en Klein-Azië die ons tamelijk gevaarlijk lijken, maar voor hem is het de weg naar huis. Op de terugweg zal hij stapels gevulde wijnbladeren meenemen in het diepvrieskistje van zijn auto. Hij verheugt er zich al op.

Mijn vriendin laat hem haar weelderige druivelaar zien, tegen de zuidermuur van haar terras. ‘Daar maak ik elk jaar ook lekkere dolma’s van’, vertelt ze hem. Hij glimlacht beleefd. Ook al heeft hij haar wijnbladeren nooit geproefd, hij weet dat die van hem uit Irak sowieso beter zijn. De enige echte, want ze komen van thuis.

Herinnering is een onweerstaanbare specerij. Wat ermee gekruid is, wordt onovertroffen. Dat mag je niemand afnemen. Maar je hoopt wel dat iemand vroeg of laat merkt, dat ook nieuwe dingen je kunnen genezen.

(Otheo.be, afb. via Freepik)