De tomatenbeek

10 juni 2026

Zestig jaar is een hele tijd om een kleur in je hoofd te bewaren. Ik begon stilaan te denken dat mijn herinnering wat overdreven was geweest. Dat die kleur wel wat minder fel was in het echt dan in mijn geheugen.

Maar toen ik vorig weekend ging wandelen in de bossen waar mijn wortels liggen, zag ik opeens de beek van toen. Als kinderen noemden wij die beek ‘de tomatenbeek’, omdat hij precies de kleur had van de dikke tomatensoep die onze moeders maakten. Het water van de beek was en is knaloranje.

Onze vaders hadden het destijds over ijzerhoudende grond om die vreemde kleur te verklaren. Maar ik had een boek over Hans en Grietje met kleurige prenten. Daar was het pad voor het huis van de heks gemaakt van roze en gele koekjes en er spoten oranje limonadefonteinen uit het vijvertje. Waarom zou er dan geen tomatensoep in onze beek stromen?

Limburg is het land van bronsgroen eikenhout en oranjerode beekjes. Wonderen zijn hier nooit ver weg. Als je daarnaar als kind leert kijken, zie je ze levenslang overal.