Een zoekfeest

24 mei 2026

Vroeger dacht ik dat Pasen een soort zoekfeest was met eieren. Elk jaar waren we op het einde van onze zoektocht volgens de boekhouding van mijn vader wel een paar chocolade eieren kwijt. Later op de dag vonden we die – meestal gesmolten – ergens terug op een vensterbank die we over het hoofd hadden gezien. Toch werden de eieren bij ons thuis niet echt verstopt. Ze lagen waar de klokken ze hadden laten vallen. Op het tuinpad, in de bessenstruiken, zelfs in een zakje dat – hoe toevallig! – aan de waslijn was blijven hangen. Er lagen er ook een paar zomaar in het gras.

Van West-Vlaamse vrienden hoorden we dat het nestje met eieren bij hen thuis vaak wél werd verstopt. De klokken vertoonden zelfs in ons kleine Vlaanderen streekgebonden werpgedrag.

Maar volgens mij is het echte zoekfeest eerder Pinksteren. Dan gaat het niet om ‘Waar zijn de eitjes?’, maar ‘Waar is de geest?’ De geest waait namelijk overal. Je vindt er dus overal flarden van, de ene keer al wat duidelijker dan de andere. In de knorrige buurman die op een dag toch vriendelijk naar je glimlacht. In onze kleindochter die opeens eerlijk opbiecht dat ze gelogen heeft, als ze het verhaal van Mozes en de tien geboden hoort. In de buurvrouw die haar reserve Bialetti uitleent omdat onze espressomachine kapot is. In de vriendin die durft vertellen dat het even niet zo goed met haar gaat. In alle mensen die ergens de wereld een beetje warmer en beter maken. En dat zijn er gelukkig ontzettend veel.

Zalig Pinksteren!

(Otheo.be, photo by Stephan Eickschen on Unsplash)