Hout vasthouden

21 juni 2026

In een gesprek na het journaal zegt een journaliste dat het akkoord tussen Iran en de V.S. een einde zal maken aan de blokkade en de bombardementen. Ze voegt eraan toe: ‘Hout vasthouden!’

Als we de verwachting of hoop uitspreken dat iets goed zal verlopen, willen we ‘hout vasthouden’. Soms zoeken we daarbij met een verontschuldigende glimlach naar een houten meubel of een parketvloer om even onze hand op te leggen. Zo beteugelen we de kwade geesten die we door onze vermetele uitspraak misschien hebben opgeroepen. Hoe kan zo’n verouderd ritueel al die eeuwen doorstaan?

Hout komt van bomen en bomen hebben altijd iets heiligs, zelfs in onze tijd. Met hun wortels diep in de aarde en hun kruin hoog in de lucht drukken ze de verbondenheid uit van elk levend wezen met de grond van ons bestaan en de richting van ons leven. Een verbondenheid waaraan wij soms voorbijlopen, maar die we niet kunnen ontkennen.

Door heel even onze hand op hout te leggen, erkennen we dat we niet alles zelf in de hand hebben. Dat er dingen zijn die ons begrip te boven gaan, maar waar we toch deel van uitmaken. Waar we bij willen horen, ook al weten we niet altijd hoe dat kan.

Onlangs had een storm een heel oude olm in een park in onze stad geveld. De dikke stam en de kruin lagen vreemd misplaatst op de grond. Tientallen stadsgenoten hebben daarna samen een ‘boomwade’ rond de oude stam gelegd. Ze wikkelden textiel rond de stam en maakten daarop een afdruk om iets van de betekenis van de boom te bewaren. Tegelijk stonden ze stil bij het belang van grote bomen voor de mensen van onze stad.

Samen hout vasthouden maakt ons zo bewuster en sterker voor de toekomst.

(Otheo.be, foto stad Leuven)