Menselijk

10 december 2025

Soms kom ik mensen tegen van wie ik – geheel ten onrechte – vermoed dat ze niet echt zijn. Dat ze door Artificial Intelligence gegenereerd zijn en dat ze daarom niet helemaal menselijk overkomen.

Het gaat dan meestal om mensen die alles volledig onder controle lijken te hebben. Die in prettig bij elkaar passende kleuren gekleed gaan en nooit per ongeluk te veel van iets lekkers eten. Die iets te vaak minzaam glimlachen en nooit iets doen waar ze later spijt van hebben. Die zich niet opwinden en absoluut niet om zichzelf kunnen lachen.

Ik hoop altijd dat zulke mensen alleen buitenshuis zo’n rol spelen. Dat ze eenmaal in de veilige haven van hun keuken of woonkamer wel af en toe vloeken, morsen met hun thee of een boek laten vallen. Dat ze de slappe lach krijgen en onnozel doen. Dat ze heel hard en heel vals meezingen met hun favoriete liedje. Het zou voor mij een hele geruststelling zijn.

Maar ik weet het dus niet zeker. Ze laten mij alleen hun AI-kant zien en die valt niet te doorprikken. Ze werken als contrast voor mijn eigen stunteligheid en maken die daardoor nog groter en zichtbaarder.

Maar wat doet het ertoe? Laat ons maar met zijn allen lekker aanmodderen. Met vallen en opstaan. Hoe menselijker, hoe beter. ‘Missen is menselijk’, zegt het spreekwoord. Het is lang geleden dat ik dat nog gehoord heb. Het is zeker wat uit de mode. Maar het blijft even waar.

(Photo by Johnyvino on Unsplash)