Onbekende toekomst

12 juni 2026

Er is veel humor nodig om niet depressief te worden van wat we meemaken in onze Kerk. Soms geef ik een lezing voor een groepje zeventigplussers over ‘de toekomst van de Kerk’. Haha. In de kinderwoorddiensten van onze parochie gaan we zo verwoed op zoek naar extra catechisten dat we pas na een poos merken dat er veel minder kinderen naartoe komen. De jonge gezinnen die we bereiken met onze inclusieve vieringen een zestal keer per jaar, doen van harte mee maar nemen zelf geen verantwoordelijkheid. En wij worden elk jaar een jaartje ouder. We willen zo graag een warme gemeenschap zijn, maar in onze grote, hoge kerk is het een groot deel van het jaar steenkoud en dat helpt niet echt mee voor het gezellige gevoel.

Terwijl ik te voet over een plein van mijn stad stap, passeer ik een groep jonge studenten. ‘Er is geen waarheid, er zijn alleen meningen’, hoor ik een van hen zeggen. Kijk, met deze jonge mensen zouden we in gesprek moeten kunnen gaan. Maar die kans krijgen we niet.

Er blijven of groeien kleine, mooie dingen. Een groep jonge ouders die samen over de doop van hun kind nadenken. Een stel communicanten of vormelingen dat toegroeit naar een belangrijk moment in hun leven. Een stiltewandeling samen in het groen, voor wie iemand heeft verloren. Een engagement voor vluchtelingen of forensische patiënten, jaar na jaar. Samen op weg gaan in advent of vasten, telkens opnieuw.

Ook al weten we op geen stukken na waar we zullen uitkomen, toch laten we elkaar niet los. We hebben slechts één zekerheid: de Geest waait waar hij wil, en dat kan overal zijn. Dus zeker en vast ook bij ons.

(Ademtocht juni 2026, photo by Marc-Antoine Dubé on Unsplash)