Onder u uit

3 september 2025

Mijn moeder ergerde er zich vreselijk aan dat ik niet was zoals zij. Ik liet me volgens haar te veel doen. Ik kwam niet genoeg voor mezelf op. Ik was niet, zoals zij wel, ‘onder mij uit’. In de kleuterklas werd ik daarom speciaal naast Anita gezet, een mondig en ondernemend meisje dat mij het goede voorbeeld moest geven. Ik was eerder een kijkend kind.

In het eerste leerjaar verbaasde ik de onderwijzeres, zuster Annunciata, en de hele klas door bij het kerstrapport ‘de eerste’ te zijn. Dat was wel het laatste wat ze van dat afwezige meisje hadden verwacht! Alleen mijn vader reageerde rustig toen de zuster het hem opgewonden vertelde. Voor hem was het geen verrassing. Hij wist wel dat ik alles had gezien, maar het niet nodig vond om overal op te reageren. Wellicht herkende hij iets van zichzelf in mij.

Veel zien en daarover nadenken is de perfecte uitvalspositie voor een schrijver. Ik schreef al heel jong verhaaltjes en dat doe ik nog altijd. Ik heb in de loop der jaren geleerd om af en toe wat meer voor mezelf op te komen. Maar even vaak verschuil ik me nog achter een of andere ‘Anita’. Echt ‘onder mij uit’ ben ik nooit geworden.

Mijn moeder was ook in het woonzorgcentrum nog ‘onder haar uit’. Ze eiste het zachte kussen op haar stoel op, sneed mensen vrolijk de pas af met haar rollator en hield scherp in de gaten dat ze niet met wat dan ook werd overgeslagen. Pas nu, op haar 98^ste, heeft ze dat (noodgedwongen) losgelaten en laat ze komen wat komt.

Er verandert veel in de loop van een mensenleven, maar de aard van het beestje blijft er altijd in zitten.

(Photo by Garrett Jackson on Unsplash)