Wat je leert op groepsreis

31 juli 2026

Ik woon in een stad waar de gemiddelde leeftijd nauwelijks dertig is, vermoed ik. Studenten en pas afgestudeerde onderzoekers bepalen het straatbeeld. Als zeventigplusser vraagt het heldenmoed om op de uren van de lessenwissel door het centrum te fietsen. Voor mij is een fiets iets waar je vanaf kunt vallen en dan iets breken dat eindeloos moet helen en nooit meer helemaal herstelt. Voor hen is een fiets een acrobatisch toestel waarmee ze in onvoorspelbare patronen tussen auto’s en andere obstakels laveren, stoplichten en eenrichtingwijzers negeren en dat alles als het donker is vaak zonder verlichting. Om maar te zeggen dat senioren in een studentenstad geen extra sportsessies nodig hebben om fit te blijven.

Hoe anders was dat op onze eerste groepsreis. De meeste deelnemers bleken leeftijdsgenoten of toch ongeveer. In de loop van de dagen zag ik opeens mezelf in zeventienvoud weerspiegeld. Hoe we ons met één hand vasthielden aan de stang bij het afstappen van de bus. Hoe we telkens uitkeken naar een bankje in de schaduw. Hoe we lichtjes gebogen met ronde rug om ons heen keken. Hoe we voetje voor voetje een trap met losse stenen afdaalden. Hoe we onze grijze haren achter onze oren haakten. Hoe we niet altijd goed konden horen wat iemand aan de andere kant van de tafel vertelde. Hoe we bij het ontbijt onze dagelijkse pilletjes naar binnen werkten. Enzovoort. De vriendelijke broosheid van de oude dag, zonder drama, maar zo concreet dat je er niet naast kon kijken.

Het was een fijne reis en we hadden prettige reisgenoten. Terug in mijn thuisstad vergeet ik weer beetje bij beetje mijn leeftijd. Ik zie niet meer hoe anderen mij zien, omdat er overal om mij heen vooral jongere mensen rondlopen. Ik ben er nog niet uit of dat een zegen of een vloek is.

Photo by Felipe Ledo A. on Unsplash