Vogels

6 februari 2026

Er staat sinds enkele jaren een boom voor ons huis, met dank aan het vergroeningsplan van de stad. Het is heerlijk om de seizoenen nu ook te zien als ik gewoon door het raam naar buiten kijk.

Op dit moment zie ik kale takken met kleine maar onmiskenbare botten. Over een paar maanden barsten die open in een heerlijk lichtgroen feest. Dan komt de donkergroene zomerdos en in de herfst een lange tentoonstelling van roodbruin en geel, voordat hij weer in winterslaap gaat.

Dit jaar heeft een koppel vogeltjes de boom ingepalmd. Op de kale takken komen ze elke voormiddag een eigenzinnig concert geven. Of een van hen toch. De andere luistert. Over gender spreek ik me wijselijk niet uit.

Hoe ik ook zoek in de filmpjes met courante vogelgeluiden, die van mijn buurvogel zitten er niet bij. Volgens mij zijn het mezen, die ik ook in de tuin vaak zie. Maar het beestje klinkt heel anders dan het zou moeten klinken. Al hebben ze dat van mij ook weleens gezegd, dus hij hoort hier thuis.

Onder de boom prijkt een tapijt van witte vlekken op de stoep. Ze lijken veel te groot voor de vogeltjes die ik zie. Maar dat gevoel had ik ook vaak als ik de vuile luiers van mijn baby’s destijds verschoonde. Hoe kan zo’n klein wezentje zoveel afval produceren? Het zal met mijn buurvogels niet anders zijn.

Elk vogeltje zingt en kakt zoals het gemaakt is. In deze tijden waarin verdraagzaamheid soms ver zoek is, is dat een bijzonder troostende gedachte.

(Photo by Teodora Vaklinska on Unsplash)