Zolang er sneeuw ligt

7 januari 2026

‘Zolang er sneeuw ligt, is er hoop’, schreef Herman de Coninck ooit. Het blijft waar, ook al slaat het nergens op. Je ziet het overal. Kinderen worden betoverd door sneeuw: het is speelgoed dat letterlijk uit de lucht valt. Grote mensen krijgen bijna allemaal heel even een korte hunkering in hun ogen, voordat ze gaan nadenken over vervoersproblemen en het wegscheppen van de sneeuw op de stoep of de oprit.

Het lelijkste landschap, de rommeligste tuin, de saaiste wijk vol koterijen ziet er opeens verblindend mooi uit. Wat slordig was, is romantisch geworden. Bomen krijgen een sneeuwsjaal op al hun dwarse takken. Alles wat een beetje horizontaal is, wordt versierd: de dakgoot en de vensterbank, de dorpel en de heg, de brievenbus en het dak van de geparkeerde auto’s.

Iedereen loopt een beetje voorzichtiger. Behalve de kinderen, maar die weten hoe ze moeten vallen. De anderen wandelen wijdbeenser dan anders of ze gaan schattig schuifelen. Schoenzolen zorgen voor herkenbare sporen. Kijk, daar heeft papa gelopen! En toen was hij zijn telefoon vergeten en kwam hij weer terug!

De poes en de vogeltjes die ’s nachts in de tuin komen, kunnen dat niet meer ongemerkt doen. En bijna iedereen droomt van sleeën. Dat gevoel van vrij over de wereld te glijden is met niets te vergelijken.

Het duurt bij ons nooit lang, die sneeuw. Maar net genoeg om er even in te geloven.

(koletjanssen.be, photo by Jimmy Conover on Unsplash)