Bastion

26 juli 2026

‘Hoe is deze reis in vergelijking met de andere groepsreizen die je al maakte?’ vroegen we aan een dame in ons gezelschap. Ze was weduwe en reisde in haar eentje.

‘Het hele gezelschap bestaat hier uit koppels’, stelde ze nuchter vast. ‘Dat was op mijn eerdere reizen anders. Daar was het makkelijker om mijn avonden of de vrije momenten te vullen. Er was altijd wel iemand bij wie ik kon aansluiten.’ Ze zei het niet verwijtend; ze noteerde gewoon het verschil.

Wij – als één van de koppels – zwegen. We dachten dat we best vriendelijk en uitnodigend waren geweest als groep. De dame werd vaak mee aan tafel gevraagd. Iedereen maakte weleens een praatje met haar. Maar natuurlijk waren er heel wat momenten waarop we haast automatisch terugplooiden in onze eigen kleine cocon, om samen de dag te overlopen, om in de bus naast elkaar te gaan zitten, om iets over thuis uit te wisselen.

Een koppel is een klein bastion. Ook als ze even de deur openzetten, gaat die daarna onverbiddelijk weer dicht. In een groep van koppels kan het eenzaam zijn voor een alleenstaande.

Vaak heb je zelf niet in de gaten op welke manier je mensen uitsluit. Door de taal die je gebruikt. Door je kleding of je koopgedrag. Door alle ideeën die je vanzelfsprekend vindt. En soms zelfs gewoon door een koppel te zijn.

(Otheo.be, photo by Anton Chernyavskiy on Unsplash)