Buurmeisjes

6 mei 2026

Het was decennia geleden dat we nog bij elkaar waren geweest, mijn drie buurmeisjes en ik. Terwijl we vroeger zowat elke dag samen speelden. We bouwden kampen en speelden met de bal. We schommelden eindeloos. We speelden doktertje in de caravan tot onze moeders erbij uitkwamen. We voerden al blaadjes plukkend eindeloze gesprekken door het gat in de ligusterhaag. Daar ontleedden we het leven dat op ons lag te wachten.

In de loop der jaren schoof dat gat in de haag langzaam maar zeker naar boven, tot we eindelijk groot genoeg waren om met elkaar te kunnen praten over de heg heen.

Later gingen we onze eigen wegen. Dat kwam door factoren zoals Latijn, piano, gymnastiek op hoog niveau, op kot of niet, verschillende jongens die al dan niet onze mannen werden, en nog later kinderen en eigen huizen met hagen. Zo begint het leven steeds opnieuw.

Maar nu bracht een goed doel van een van hen ons voor een avond opnieuw samen. Zij waren drie zussen en ik was alleen, dus voor mij was het spannend. Ik had me afgevraagd of ik hen zou herkennen. De oudste had ik nog weleens gezien in de laatste periode dat mijn ouders in ons oude huis woonden, maar de andere twee waren al lang ver aan de horizon verdwenen.

Ik herkende hen meteen. Niet dat ze nog precies die meisjes van toen waren. Net als ik waren ze ergens in de loop der jaren dames geworden. Maar ik herkende de glimlach en de stem van hun mama, de blik van hun papa, de woorden en houdingen van toen die mij nog altijd heel vertrouwd waren. Hun ouders zijn er niet meer, net zoals de mijne, maar ze leefden op honderd manieren in hen voort.

In de gedecideerde en praktische aanpak van de ene, in de gezellige gesprekken van de andere, in de warme en warrige redeneringen van de derde. Het was heerlijk. Heel even was ik terug tien, en keek ik weer verlangend naar het grote gezin van de buren, waar ik zo graag bij wilde horen. Heel even mocht ik op bezoek in het land van ‘voorgoed voorbij’.