De plek

7 mei 2025

Als kind had ik een houten tafeltje dat helemaal van mij was. Onder het rode geschilderde blad was er een ondiepe ruimte waarin ik mijn kleurpotloden en wat papier bewaarde. En ook een paar dunne spelletjes: legpuzzels en een houten mozaïek.

Het tafeltje was het plekje op aarde waarvoor ik verantwoordelijk was. Ik zorgde ervoor en ik genoot ervan.

Veel later kreeg ik een studentenkamer. Ik hing er posters op en ontving er vrienden. Ik vulde de rekken met boeken en kamerplanten. Ik kon er stil zitten lezen of denken, zonder dat iemand me onderbrak. Door het kleine raam zag ik alleen wolken.

Toen kwam de tijd dat ik een heel huis onder mijn hoede had. Een donkerhouten trapleuning tot op de derde verdieping. Een keuken en een badkamer en een echt balkonnetje. Zonlicht dat door alle ramen naar binnen scheen. Een huisgenoot die ik hier en daar tegenkwam. Overal maakte ik kleine nestjes en we vulden die samen met kuikens. Die groot werden en uitvlogen.

Nu gebruik ik een van die kamers om in te schrijven. Ik koos voor de kamer met het balkonnetje en de hele voormiddag zon. Er staat een tafel en veel kamerplanten in alle tinten groen. Het is er warm en licht en veilig en ik hoor er zelfs de bel niet. Als ik schrijf, reis ik in die kamer met gemak de wereld rond.

Er komt een tijd dat ik alleen nog een vensterbank met geraniums zal hebben. Het zijn sterke planten in bonte kleuren. Ik zal ze water en liefde geven en de dorre bloemen en blaadjes weghalen. Ik zal zorgvuldig waken over hun nieuwe knoppen. Misschien kan ik dan alleen nog over geraniums praten en ik hoop dat mijn bezoek me dat zal vergeven.

Elke mens heeft op aarde zo’n plek en dit is de mijne. Een plek waarvoor ik verantwoordelijk ben, waar ik voor zorg en van geniet. Een plekje dat ik opbouw als het overhoop wordt gehaald, dat ik orden als er chaos heerst, dat ik koester als een oester zijn schelp.

Voor ieder ander is dat plekje heel gewoon, maar voor mij is het een paradijs.

(Photo by Sahar Khosrogorji on Unsplash